Heb je Rambo weer

The New York Times is soms verschrikkelijk goed in verhalende journalistiek. Dan kom je van die achtergrondstukken tegen die nogal lang zijn en waarin in alle rust een verschijnsel van belang wordt beschreven: doordacht, intelligent en indien mogelijk gelardeerd met feiten en cijfers.
Neem nou bijgaand artikel: dezer dagen keren veel militairen terug van het front in Irak dus je zou zeggen: die zijn de dans ontsprongen en zijn voortaan verschoond van de gewelddadige omstandigheden waaronder ze ver van huis hun werk moesten doen. Maar wat blijkt? 
Al te vaak lopen deze veteranen kans op een gewelddadige dood; niet door vijandelijk vuur, wel door zelfmoord, moord, dronkenschap en overmatig druggebruik. Nog sterker: voor deze mannen is de kans op een gewelddadige dood in Amerika groter dan aan het front.
Het leger is zich bewust van deze gevaren en probeert de mannen die terugkomen te helpen een normaal leven op te bouwen. Veel veteranen hebben last van stress, maar sommigen zijn er veel erger aan toe en vertonen ernstige stoornissen. Vooral degenen die in echte oorlogsomstandigheden verkeerden, die moesten moorden en voor hun leven vreesden, zijn er vaak slecht aan toe.
Voor menige militair is er nu een programma gemaakt dat 3 maanden duurt en waarin heel geleidelijk wordt gepoogd het normale leven weer op te vatten. Ook familieleden worden voorgelicht over de aard van hun man of zoon die weer is thuisgekomen. Verder is zelfmoordpreventie een topic.
Eigenlijk is het beeld dat van de veteraan wordt geschetst pikzwart: de man die terugkomt van het front is een echte Rambo: onaangepast, gewelddadig, verslaafd en ieder moment tot een explosie in staat. Hij is niet minder dan een wrak.

Bron(nen):   The New York Times