Amsterdam eiste erfpacht op van teruggekeerde Joden

De gemeente Amsterdam heeft na de Tweede Wereldoorlog Joodse oorlogsslachtoffers alsnog aangeslagen en beboet voor het niet betalen van erfpacht tijdens de oorlogsjaren. Dat schrijft Het Parool vandaag. De Joden werden zelfs aangeslagen als hun huizen op erfpachtgrond er niet meer stonden, omdat ze gesloopt of gebombardeerd waren Het ging vaak om Joden wier huizen door de Duitsers of de NSB in beslag waren genomen. Sommigen van hen waren ondergedoken of afgevoerd naar een concentratiekamp.Amsterdam dwong de Joodse oorlogsslachtoffers niet alleen alsnog erfpacht te betalen, maar legde hun ook een boete op wegens late betaling. De Joden werden zelfs aangeslagen als hun huizen op erfpachtgrond er niet meer stonden, omdat ze gesloopt of gebombardeerd waren. Daarmee trad Amsterdam strenger op dan andere gemeenten. ' Het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (Niod) stelt dat wetenschappelijk niets bekend is over deze kwestie.

Bron(nen):   Het Parool      

15 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. Jannie Ooms

    Schandelijk. Dus ook in de jaren veertig al had de overheid geen voeling met haar burgers!

    • Bert Hilhorst

      Hebben ze nooit gehad, je bent alleen een ondergeschikte met veel plichten en weinig rechten waar ze geld uit kunnen persen.

      (in antwoord op Jannie Ooms)
    • John JohnN

      Wist je dat dan echt niet Jannie? Er is vele jaren terug al aandacht voor geweest, maar het kwam ons blijkbaar niet zo van pas. Evenals de daden van Nederland in 45-48 in Indië. Ook lang bekend maar pas heel laat in ons nationaal besef.

      (in antwoord op Jannie Ooms)
  2. catchit64

    Wie er fout waren in de oorlog is wel bekend maar na de oorlog liepen er nog veel meer rond kennelijk

    • John JohnN

      Het waren natuurlijk ook ambtenaren die gewend waren precies alle regeltjes te volgen en het was je ambtelijke plicht om de regeltjes te handhaven. Dit om de geschiedenis in het juiste licht te plaatsen. De ambtenaren die kort na de oorlog “hun plicht” deden waren vooral dezelfden die dat tijdens de oorlog ook zo hadden gedaan. Afwijken op emotionele gronden kon de zwaarste straffen opleveren. Het bijhouden van schuldenadministraties gebeurde “plichtsgetrouw”. Uiteindelijk waren het toch de bovengeplaatste bestuurders die voor die regels verantwoordelijk waren.

      Maatregelen als “hardheidsclausules” zijn de verzachtende maatregelen die pas veel later zijn getroffen. Het is jammer dat uw reactie toont dat u nog steeds zwart-wit denkt, maar de meeste waren niet “fout” maar gewoon “grijs”, zoals de meerderheid. In dat licht vind ik het een mooi aspect om te vermelden dat veel teruggekeerde joden begrip voor “collaborateurs” en “profiteurs” konden opbrengen. Zij zagen in dat heel veel mensen gewoon in de klem zaten en bezig waren geweest met overleven, net als zijzelf.

      (in antwoord op catchit64)
      • marianne martens

        u zult vast ook wel weten, dat in de Rivieren buurt in Amsterdam hele straten, de woningen van veel Joden werden ontnomen/ ontruimd. Families weggerukt uit hun leefomgeving naar de vernietigingskampen. In dezelfde huizen+ huisraad kwamen Nederlanders,NSB’ers en SS’ers. Na de oorlog konden de meest teruggekeerden hun huis niet in en kregen ze, de ander er ook niet uit.In sommige Rivieren-straten waren na de oorlog opvallend veel mensen met een hele hoge psychiatrisch- hulp- nood. Kinderen van SS ers, NSB’ers eveneens. Over de slachtoffers uit de kampen maar niet te spreken, dat is onbenoembaar en misschien wel het einde van een van Westerse Beschavinen geweest.

        (in antwoord op John JohnN)
        • John JohnN

          Ik wil in reactie hierop nog even wijzen op de memoires van de joodse dichteres Hanny Michaelis die uit de onderduik terugkwam en niet naar haar ouderlijk huis kon om door u beschreven reden, haar ouders kwamen niet terug en zouden ook nimmer terugkeren (“ingelijfd bij de zes miljoen” zou ze later schrijven). Ze kwam aan de deur bij een vroegere buurvrouw die opendeed gekleed in een rok van Hanny’s moeder, in de woonkamer zag ze de meubels die haar ouders op verschillende buuradressen in bewaring hadden gegeven. Zij heeft haar recht op de spullen niet doen gelden: “die mensen hadden ook moeilijke jaren achter de rug”, schrijft ze daarover, Ze kon hen dat niet blijven verwijten.
          Alleen wie kritiek had op Israël, daar kon ze niet tegen, dan werd deze milde vrouw heel fel. Dat begrijp ik dan ook weer van haar. (Wat niet wil zeggen dat wij geen kritiek op Israël mogen hebben).

          (in antwoord op marianne martens)
          • marianne martens

            indrukwekkende stuk over de prachtige krachtige dichteres Hanny Michaelis. Je leest je zo de straat in en weer uit.

            (in antwoord op John JohnN)
  3. Bert Hilhorst

    nationaal socialisten of socialisten gewoon een pot nat.

  4. marianne martens

    De Rivieren buurt in Amsterdam was zo een wijk waar hele straten met Joodse inwoners+ kinderen+ familie verdwenen met een koffertje naar de vernietigingskampen. Andere bewoners, vanuit heel Nederland, kwamen erin, huisraad alles er bij. Sommige z.n. nieuwe bewoners zijn wel in de jaren 80/90 opgenomen geweest vanwege ernstige psychiatrische stoornissen o.a. vanwege enorme schuldgevoelens om de huizen zomaar in te nemen. Maar ook weer de Gemeente, die de weinige teruggekeerden geen ” klap” heeft geholpen. Trouwens heel veel kinderen van Nederlandse SS’ers en NSB’ers, zijn opgenomen geweest, ook hierbij werd er pas laat aandacht aan besteed. Heel veel lijden..

  5. Charlotte van den Berg

    Trots op mijn bijdrage aan dit artikel. Drie jaar geleden ben ik deze documenten tegengekomen in het Stadsarchief Amsterdam en heb hier verder onderzoek naar gedaan. Met de resultaten hiervan ben ik naar het Parool gegaan. In de krant staat vandaag het gehele verhaal.

    • Diederdick

      Goed dat dit naar buiten komt.

      (in antwoord op Charlotte van den Berg)
      • John JohnN

        Dit is inderdaad al jaren bekend. Komt dus niet nu naar buiten…
        We konden het weten. Die het wilden weten wisten het ook. Maar helaas velen wilden het niet weten en in de jaren 45-55 had men ook andere dingen aan het hoofd.

        (in antwoord op Diederdick)
  6. zo maar iemand

    Tsssk.

  7. jan bosscher

    Moesten alleen de joden betalen gold het voor iedereen.

Reacties niet toegestaan