Europa en de Euro waren het project van een politieke elite, vooral van Kohl en Mitterand. Op de puinhopen van het oude Europa moest een vredige welvarende toekomst komen. En bovendien: de verdwenen macht van de losse Europese landen zou worden vervangen door een collectieve macht die met de euro de dollarmacht van de VS naar de kroon zou steken. Maar, schrijft de WSJ in een mooie analyse (link), die droom is vervangen door angst. Het in leven houden van de euro met steeds adembenemende bedragen wordt niet meer gedragen door de droom, maar door de angst dat alles beter is dan het verdwijnen van de euro. Maar als de burgers, bijvoorbeeld i Duitsland, niet langer bereid zijn andere landen te redden van de ondergang, dan zal het voorbij zijn. En, schrijft de WSJ, revolutionaire gebeurtenissen hebben gemeen dat de verliezers zich tot de laatste snik vastklampten aan de status quo. En de revolutie onmogelijk achtten. Daar kan Van Rompuy vast een mooie haiku over maken.
Bron(nen): The Wall Street Journal
POPULAIR NIEUWS
De Lelijke Eend is terug als elektrische Citroën: wat is er nog over van de oude?
Een thuisbatterij vóór januari kopen? Reken eerst deze drie scenario’s door
Android-malware zet stiekem een verborgen menu aan: zo zie je of het bij jou openstaat
Gen Z-ouders laten gentle parenting los: deze opvoedtrend wint terrein
Welke hortensia's snoei je voor de winter en welke laat je juist met rust?
