Enorm stuk ijsplaat dreigt onverwacht af te breken op Antarctica

Een stuk ijs zo groot als Noord- en Zuid-Holland bij elkaar staat op het punt om af te breken van de Larsen C ijsplaat op de Zuidpool. Dat schrijft de Volkskrant. Verontrustend, vinden onderzoekers. 'We hadden niet verwacht dat de opwarming nu al de grootste platen zou aantasten'. Larsen C is de grootste ijsplaat in het oostelijk deel van het Antarctisch schiereiland. Hij ligt er mogelijk al honderdduizend jaar. Maar Britse en Duitse glaciologen hebben nu op basis van satellietbeelden vastgesteld dat 'het onvermijdelijk is dat een enorm stuk afbreekt'. 4.600 tot 6.400 vierkante kilometer ijs zal in zee verdwijnen. Daardoor wordt de stabiliteit van de hele ijsplaat bedreigd. 'Wanneer dit stuk afbreekt, wordt de voorkant van de ijsplaat instabiel en riskeert ook deze plaat helemaal in te storten. Dat zou dramatisch zijn want dan stromen alle gletsjers ook in dit gebied razendsnel in zee', zegt Michiel van den Broeke, hoogleraar Polaire Meteorologie van de Universiteit Utrecht in de Volkskrant. Van den Broeke: 'Dat zelfs de Larsen C ijsplaat, die toch vijf keer zo groot is als de al verdwenen Larsen B ijsplaat, nu al niet meer bestand blijkt tegen de opwarming is onverwacht. Een duidelijk signaal van de thermometer van de planeet.'

Bron(nen):   Volkskrant      

6 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. FritsB

    Vraag is: is dat erg? De plaat ligt er “mogelijk al honderdduizend jaar”. Dat zijn een paar minuten op de totale ouderdom van de aarde en er zijn altijd schommelingen geweest in het klimaat. Het Zuidpoolgebied is zelfs al eens subtropisch geweest. Dit is geologisch gezien van dezelfde orde als de sneeuwbank die vorige week voor mijn huis lag en na vier dagen wegsmolt.

    • Albert Bakker

      De kwestie is niet of leven op Aarde zal doorgaan. De kwestie is of wij daartussen zullen zitten en als dat zo is op welke manier dat zal zijn. Het Aardse klimaat is een complex systeem en complexe systemen bevatten vaak zelfregulerende eigenschappen, negatieve feedback, waarbij soms grote of plotselinge verstoringen van het systeem kunnen worden opgevangen. Het slingert de ene en dan de andere kant weer een beetje op en zoekt weer een equilibrium om omheen te dansen. Maar er zitten daar wel grenzen aan, “tipping points” of kantelpunten waarna het systeem in een positieve feedback loop kan belanden.

      De moderne mens is op Aarde nog maar zo’n 150.000 jaar en onze gecompliceerde politieke, economische en sociale systemen nog maar ongeveer een duizendste gedeelte daarvan. Die geologische schalen zijn geen argumenten voor ons beleid ten aanzien van antropogene klimaatverandering, waarbij allereerst realisme moet worden betracht en dus wetenschappelijk geïnformeerd dient te zijn, dus naar klimatologen en niet naar paleontologen worden geluisterd bijvoorbeeld, het IPCC gevolgd en het voorzichtigheidsprincipe (risico = kans x effect) gehanteerd.

      (in antwoord op FritsB)
  2. Burgermans

    Stel je niet aan, Jeanette. De ijskappen smelten en groeien al miljarden jaren.

  3. Anton van Haasteren

    Leven kan maar binnen zeer kleine marges gedijen. Hoe warm kan het op aarde worden voordat ze er net zo uit gaat zien als Mars?

  4. Grietver

    Er heeft in de afgelopen 30 jaar nooit meer ijs op de Zuidpool gelegen dan nu. 95% van de beste modellen voorvoorspelde afname van het ijs. Maar het ijs neemt daar toe.
    Nu de voorspellingen niet kloppen, valt men terug op suggesties van rampspoed. Alsof dat geloofwaardiger zou zijn.

Reacties niet toegestaan