Doen wij nog mee aan de rat race?

Persoonlijk zijn we altijd nieuwsgierig naar de blogs van Gideon Rachman, toonaangevend auteur in de Financial Times. Rachman lijkt oog te hebben voor ingrijpende veranderingen die in dit werelddeel plaatsvinden en, om met G.K. van het Reve te spreken, hij spaart daarbij de roede niet. Wat gezegd moet worden, schrijft hij op. 
Dat laatste – als we zo vrij mogen zijn – is in dit land een minder gangbare gewoonte om allerlei godsdienstige redenen en ook daarom grijpen we graag naar de FT.
Vandaag staat Rachman stil bij degenen die zeggen dat het westen nu wel rijk genoeg is. 
De eeuwige jacht op rijkdom en bezit kent zijn grenzen, zo luidt een populaire gedachte, en we zouden veel meer moeten nadenken over de manier waarop we gelukkig kunnen worden. In de Angelsaksische wereld bestaan pleitbezorgers van deze gedachtengang, in Nederland komt iemand als Femke Halsema graag met soortgelijke slogans. 
Hmm, zegt Rachman, toch wel bijzonder dat in het westen deze ideeën de kop opsteken terwijl in het oosten, vanouds de regio van zen, niemand nog zoiets roept en daar hard wordt gewerkt om juist tot ontwikkeling te komen.
En gelijk hebben ze. Een individu heeft het volste recht niet langer op geld en goederen te jagen, maar het is gevaarlijk als deze gedachte een staatsideologie wordt – iets waar iemand als president Sarkozy al meermalen mee heeft geflirt.
Het mag zo zijn dat de in comfort levende middenklasse tevreden is met alles wat ze heeft maar als de economische groei stokt, kent dat uiterst grote gevolgen voor de onderklasse. Het zijn juist de mensen die het minste hebben, die het hardst geraakt worden als dergelijke modieuze denkbeelden werkelijkheid worden.
Het is dus een  slecht idee als westerse politici ervoor kiezen dat wij ons buiten de globale rat race plaatsen. In een dergelijk geval worden we vermoedelijk voorbij gestreefd door opkomende oosterse landen en let op, zo waarschuwt Rachman, dan wordt het leven echt een stuk minder leuk.
Kijk bovendien eens goed naar degenen die beweren dat overdaad en welvaart minder belangrijk zouden moeten zijn, naar iemand als Nicolas Sarkozy. Want terwijl hij deze nieuwe leer predikt, geniet hij zichtbaar van de luxe waarin hij verkeert.

Bron(nen):   Financial Times