Aanpak scheefhuren leidt tot bureaucratische rompslomp

Vrijwel alle politieke partijen willen scheefhuren aanpakken door huurders met hoge inkomens in goedkope sociale huurwoningen hogere huren te laten betalen. Maar de aanpak van scheefhuur wordt praktisch onuitvoerbaar en zal leiden tot veel bureaucratie, waarschuwen Hugo Priemus en de economen Flip de Kam en Leo Stevens in Het Financieele Dagblad.

Hoogleraar op de TU Delft Hugo Priemus noemt het praktisch onuitvoerbaar. Zo gaat in het plan van de PvdA de huur omhoog als iemand te veel verdient, maar moet de huur weer omlaag als het inkomen weer zakt. ‘De verhuurder moet dus altijd inzage hebben in het inkomen van zijn huurders.’
De Kam, Stevens en Bovenberg vrezen dat verhuurders alleen nog goed verdiende huurders willen. De economen stellen dat het beter is om de huur voor iedereen te verhogen en lage inkomens te compenseren via een woontoeslag of een lagere inkomstenbelasting.

Bron(nen):   Het Financieele Dagblad      

2 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. Frits

    Kan iemand me uitleggen waarom het ene systeem minder/meer bureaucratie zou opleveren dan het andere? In beide gevallen moet jaarlijks vastgesteld worden of de huurder w.b.t. inkomen binnen de normen valt. Bij huursubsidie gebeurt dat al. In het ene geval (te veel inkomen) betaalt de huurder een straftoeslag, bij te weinig inkomen krijgt hij een toeslag. In essentie dezelfde administratieve handeling. Alleen de methode zou eenvoudiger kunnen, door de verrekening via de belastingdienst te laten lopen. Bewoont iemand een sociale huurwoning, dan betaalt hij aan de verhuurder het gebruikelijke bedrag, waarna de belastingdienst aan het eind van het jaar bekijkt of dat in verhouding tot het inkomen terecht was – met als resultaat een naheffing of teruggaaf.

    De angst voor een voorkeur voor goedverdienende huurders is alleen terecht wanneer de verhuurder de extra huur zelf mag houden. Ik heb tot dusver begrepen dat de verhuurder niet meer dan het voor een sociale huurwoning geldende maximum zou mogen ontvangen en het overschot zou moeten afdragen aan de belastingdienst, als strafopslag. Vangt de verhuurder meer, dan is de woning geen sociale huurwoning meer. Bij huurtoeslag voor een relatief te weinig verdienende huurder krijgt de verhuurder toch nog steeds het volle pond; de huurtoeslag is een zaak tussen huurder en belastingsdienst. Daar zit dus geen verschil.

    Bij vrije huur gaat de markt werken. Mijn verhuurder (complex appartementen in de vrije sector) heeft moeite huurders te vinden en verlaagt nu de vraagprijs bij de leegstaande flats tot net boven de sociale huurgrens. Zittende huurders zijn daar niet blij mee, maar als het koopappartementen waren zou de prijs van twee gelijke appartementen ook sterk uiteen kunnen lopen. Wil je goedkoper huren, dan moet je maar verhuizen.

  2. Betweter

    Scheefwonen is het probleem helemaal niet, de veel te hoge vastgoedprijzen zijn het probleem. Die hoge prijzen leveren ook nog veel meer problemen op en hangen als een molensteen om de nek van onze economie. Al het geld dat wordt uitgegeven aan de hoge woonlasten kan tenslotte niet worden gebruikt voor iets anders. Het is namelijk niet zo dat verhuurders nu heel veel geld verdienen en die de economie aanzwengelen, maar het grootste deel van die inkomsten wordt gebruikt om rente (hypotheek) te betalen. Datzelfde probleem geldt ook voor de huizenbezitters.

    Iedereen die scheefwonen wil aanpakken middels lastenverzwaring helpt de economie nog verder om zeep. De woonlasten (dus ook vastgoedprijzen) moeten flink omlaag. Zodra de lasten zodanig zijn gedaald dat het voor de scheefhuurders weer interessant wordt om te gaan verhuizen lost het probleem vanzelf op.

    Frits geeft hieronder daarvan al een mooi voorbeeld. Frits kan nu natuurlijk ook lagere lasten eisen, en anders naar één van de leegstaande units verhuizen.

Reacties niet toegestaan