Een klein leugentje in je profiel moet kunnen, toch?

Je foto is van 2 jaar terug. Toen had je een mooie bruine huid en je haar was een stuk langer. En nee, op je profiel zet je niet dat je werkeloos bent. Die interessante baan komt heus wel. De werkelijkheid een klein beetje verfraaien, maakt je toch nog geen faker of pathologische leugenaar?

Madame Figaro legde het voor aan 2 psychoanalytici. Michael Stora gelooft dat je je geen zorgen hoeft te maken. ‘Deze fase maakt deel uit van de zoektocht naar je eigen identiteit. Spelen met een ander – geïdealiseerd of onderdrukt – ik is een gezonde activiteit. Je Facebookpagina is een soort van therapieruimte, waar de positieve reacties op je prikbord je bevestiging geven. Internet en de sociale media maken pijnlijk duidelijk hoezeer het de mens in de huidige maatschappij ontbreekt aan waardering’, aldus Stora.

Volgens psychiater-psychoanalyticus Serge Tisseron is de leugen niet ontsproten aan internet. ‘Uiteraard is facebook gemaakt om het narcisme te verheffen, maar – net als in het echte leven – moet je niet alles geloven wat men zegt. Mensen die tijdens een etentje opscheppen over hun fantastische reizen, terwijl ze in werkelijkheid rampzalig waren, doen hetzelfde op facebook. Internet schommelt tussen authenticiteit en manipulatie’, zegt de psychiater. ‘Het enige gevaar is dat we erin gaan geloven’.

Volgens Michael Stora is er nog een ander risico, namelijk dat de virtuele wereld voor sommige mensen de enige plek is waar ze het gevoel hebben iemand te zijn. Zwakke persoonlijkheden met een laag gevoel van eigenwaarde kunnen vluchten in deze wereld. Internet dreigt een soort van interactieve Prozac te worden, een virtueel antidepressivum. Zolang je je verhalen en vakantiefoto’s ook nog kunt delen met echte vrienden is er niets aan de hand’.

Bron(nen):   Madame Figaro