Kijk uit voor intellectuelen

Soms kun je ook nieuws maken door niets nieuws te zeggen. Frédéric Mitterrand, Frans minister van Cultuur, zegt vandaag als hem wordt gevraagd wat er met Roman Polanski moet gebeuren: ‘Mon devoir c’est de ne rien dire.’  En hij voegt daaraan toe: ‘Ook mijn stilzwijgen kan worden opgevat als een uitgesproken opvatting.’
Wat staat hier allemaal? Toen Polanski vorig jaar september op de luchthaven van Zürich door de Zwitserse justitie was opgepakt voor een oud vergrijp (verkrachting van een meisje van 13 in 1977), kwam daar veel kritiek op. In afwachting van zijn uitlevering aan de Verenigde Staten hoorde je meer dan eens: het is een oude zaak, een kunstenaar doe je zoiets niet aan, et cetera. Veelal werden deze uitspraken door kunstenaars, intellectuelen en aanverwant volk gedaan. Ook in een hoofdartikel in NRC Handelsblad kwamen we deze zienswijze tegen.
Het is natuurlijk een eigenaardig oordeel, want eigenlijk wordt er gezegd: wat voor anderen geldt, moet niet gelden voor iemand die beroemd is en die bovendien naam maakte met zijn bijzondere films. Een van de stemmen in dit koor was Frédéric Mitterrand, de Franse minister, en zijn pleidooi voor vrijlating van Polanski kreeg nog een staartje. 
Eerder had Mitterrand (die lange tijd tv-maker van culturele programma’s was geweest en niets met de politiek te maken had behalve dat hij een neef is van de vroegere president) een boek gepubliceerd waarin hij vertelde hoeveel plezier hijzelf had gehad met kleine jongens in Thailand. Aha, was toen de reactie, wat Mitterrand zichzelf gunde met kleine jongens, dat gunde hij Polanski natuurlijk met kleine meisjes. 
Voor een minister was dit bijzonder onplezierige publiciteit en op instigatie van president Sarkozy moest Mitterrand voortaan zijn mond houden over deze kwestie. Dat doet hij dus, maar het ligt hem blijkbaar op de lippen Polanski vrij te pleiten. 
En omdat Polanski een groot kunstenaar is, is het uiteraard van ondergeschikt belang dat deze week een nieuw seksueel vergrijp van de filmer aan het licht kwam, zie de 2de link.

Bron(nen):   Libération  Welingelichte Kringen