Krijgen kinderen eigenlijk een trauma van seksueel misbruik? (bis)

Waarschuwing vooraf. Dit stukje gaat er niet over dat seks met kinderen goed te praten valt. Het gaat over de vraag hoe schadelijk de effecten zijn. Het stukje stond op 19 januari 2010 op deze site.
Het is niet zonder risico om de mening over kindermisbruik van de Harvardprofessor Susan Clancy in 200 woorden samen te vatten. Wie haar genuanceerde verhaal wil begrijpen doet er goed aan door te klikken naar Salon.
Want interessant is het. Clancy zegt dat het een mythe is dat kinderen een trauma oplopen als iemand hen seksueel misbruikt. "De meeste slachtoffers hebben helemaal niet het idee dat ze slachtoffer zijn omdat ze te jong zijn om seks te snappen. De daders zijn meestal bekenden van hen en die doen dingen die ze wel raar vinden, maar niet per se onaangenaam en al zeker niet traumatisch. Als je slachtoffers dus een trauma aanpraat, doe je hen onrecht aan. De meeste zijn half vergeten wat er is gebeurd. Ze hebben het niet verdrongen, zoals de hulpverleningsindustrie graag wil doen geloven, ze weten het gewoon niet meer."
"We maken ons nu al dertig jaar druk over misbruik van kinderen, maar een centraal punt slaan we over: op de slachtoffers maakt het niet zoveel indruk en vaak beleven ze zelfs enig plezier aan wat het overkomt."
Het kan dus geen kwaad?
"Het is een zeer ernstig misdrijf, om kinderen, die niet kunnen weigeren en ook niet weten wat het overkomt, te gebruiken voor je eigen seksuele behoeften. Maar dat het een ernstig misdrijf is betekent niet dat het voor de meeste slachtoffers een trauma is. Dat moeten we hen dus ook niet aanpraten."

Bron(nen):   Salon