Stel dat de IPCC Toyota was….

Toyota en de IPCC hebben twee gelijkenissen en een groot verschil. De eerste gelijkenis is dat ze beide kwaliteitsmerken waren, die geacht werden bijna onfeilbaar te zijn, iconen van zorgvuldigheid en efficiency. Toyota werd er het grootste automerk ter wereld mee, de IPCC kreeg de Nobelprijs. 
De tweede overeenkomst is dat over de kwaliteit van beide merken hele grote twijfels zijn ontstaan. Bij Toyota bleek dat sommige modellen zomaar heel hard konden gaan rijden, terwijl een ander model niet goed kon remmen. Vreselijk allemaal. Ook bij de IPCC lopen alle wielen van de machine: er is gelogen, er is materiaal van scholieren gebruikt, er is materiaal van amateurs gebruikt, belanghebbende actiegroepen blijken mee te hebben geschreven, de baas blijkt geld te verdienen aan het probleem, enz. enz.
Sinds jaar en dag weten bedrijven dat de beste weg als je in dit soort problemen komt absolute openheid is. Zeg meteen dat je de problemen erkent, probeer ze niet achter te houden, biedt excuses aan en maak zo dat de crisis zo kort mogelijk duurt.
Het IPCC kiest voor de andere weg. Iedere fout wordt eerst langdurig ontkend, dan gebagatelliseerd, er wordt verklaart dat dit detail niet klopt, maar dat dat niets zegt over de grote waarde van de rest, en dat proces start opnieuw bij de volgende blunder. Om het te zeggen met de Nederlandse vertegenwoordiger van het IPCC, professor dr Maarten Hajer, directeur van het planbureau voor de leefomgeving, ‘er is een krasje op de auto ontstaan’.
De theorie in marketingland is dat wie ontkent en bagatelliseert ten onder gaat, en dat wie toegeeft en herstelt kan overleven.
We zullen zien.

Bron(nen):   National Post