Wat Tony Blair nog zeggen wou

Ieder weekend gaat de Financial Times aan tafel met een beroemdheid, de rubriek heet ‘Lunch with the FT.’ Ditmaal is Tony Blair aan de beurt en samen met de verslaggever strijkt de gewezen staatsman neer bij Locanda Locatelli, een bekende Italiaan in Londen.
Blair maakt op dit moment een boektour en menig bezoekje aan een boekhandel om zijn bio te signeren wordt afgezegd, omdat zich bij de ingang een woedende menigte heeft verzameld. Gaat hij hier ook onder gebukt? De FT ziet er geen glimp van. 
Op de vraag hoe het voelt voor oorlogsmisdadiger te worden uitgemaakt, zegt Blair (drie keer won hij de Britse parlementsverkiezingen, ook nadat hij zich met George W. Bush in het Irak-avontuur had gestort) dat hij meent een veel betere verstandhouding te hebben met de massa dan met de media. Lees: journalisten haten me maar gewone mensen niet. 
Net als andere staatslieden ziet Blair het schrijven van zijn memoires als een manier zich te verantwoorden voor zijn daden. Hij wil – niet gehinderd door de tussenkomst van andere media – zeggen wat hij te zeggen heeft. 
Het FT-stuk is zeer goed met heldere typeringen (‘The big thing about Blair is that he knows how to frame an argument. Most politicians get lost in the foothills of tactics. He has a strategic brain’) en ondanks de zee aan Blair-stukken de moeite waard. 
Detail: Blair die veel is gaan drinken blijkens zijn boek om de enorme spanningen van zijn werk te kunnen weerstaan, zit hier in het restaurant enkel aan een glaasje water te nippen. Het lijkt er dus op dat Cherie alles weer onder controle heeft.

Bron(nen):   Financial Times