De medische wereld is gebouwd op leugens

Artsen baseren hun handelen op conclusies van wetenschappelijk onderzoek, maar veel van die conclusies zijn misleidend, overdreven of glad gestreken. Dr. John Ioannidis wijst zijn vakbroeders al jaren op de risico’s van fouten in de medische wetenschap. Hij gaat ervan uit dat 90 procent van alle biomedische gegevens op één of andere manier vertekend zijn. Zijn inzichten worden wereldwijd erkend. Zijn bevindingen werden in vooraanstaande wetenschappelijke tijdschriften gepubliceerd. Maar wordt er iets mee gedaan?

Vooralsnog is daar weinig van te merken. Onderzoeken die gesponsord worden door de farmaceutische industrie zijn eerder geneigd om ‘zachte’ resultaten te meten, bv. minder pijn op de borst, in plaats van ‘harde’, zoals kans op overlijden. Soms zijn statistisch significante resultaten niet klinisch relevant. Er is dan wel een verbetering opgetreden, maar voor de patiënt is een afname van de pijn van 7,8 naar 7,1 op een schaal van 0 tot 10 geen geweldige verbetering. De behandeling is effectief volgens de onderzoekers, maar de patiënt is er niet echt mee geholpen. Ook worden nieuwe medicijnen getest en vergeleken met oude (afgeschreven) middelen. Dan weet men al dat de oude middelen niet werken en de nieuwe het alleen maar beter kunnen doen.

Tegenwoordig moeten alle behandelingen evidence-based zijn, maar wat als die ‘evidence’ niet deugt? Bevindingen van onderzoek worden vaak later weersproken, bijwerkingen worden pas jaren later zichtbaar, negatieve (er is geen significant effect) of onduidelijke of tegenstrijdige resultaten worden niet gepubliceerd, … Onderzoekers zijn zo betrokken bij hun onderzoek en willen zo graag aantonen dat hun behandeling werkt, dat het moeilijk is om objectief te blijven. Dat betekent niet dat ze de boel bewust bedonderen. Nee, ze zien alleen datgene wat ze graag willen zien. Bovendien is het makkelijker om een sponsor te vinden voor vervolgonderzoek als er positieve bevindingen zijn.

Bron(nen):   The Atlantic