Heel veel mensen boos op vrouw die stervende man verliet

Lideweij Bosman bedoelt het zo goed. Zegt ze. Ze schreef een boek over het stervensproces van haar vriend Sander en haar rol daarin. Toen Sander ziek was waren hij en Lideweij al een aantal jaren bij elkaar en waren ze dol op elkaar. Maar naarmate de ziekte vorderde en erger werd, bleek Sander in de war te raken van de gedachte dat hij ging sterven. Hij raakte aan de drank. Lideweij kon daar niet tegen en een paar maanden voor zijn dood ging ze bij hem weg. Ze schreef daarover een boek en is met een tournee bezig om van dat boek een succes te maken. Ze gaf interviews aan De Telegraaf, het AD en Umberto Tan. Dat heeft ze geweten. Twitter en Facebook houden niet van haar. Ze krijgt heel veel kritiek (en ook vuiligheid) over zich heen. Ook de familie van Sander is boos. Ze verdenken haar ervan een slaatje te willen slaan uit de dood van hun zoon en broer. Zelf blijft ze van mening iets goeds te hebben gedaan. ,,Die extreme reacties horen bij het doorbreken van een taboe. Maar ik krijg in mijn privémail ook lange mails van lotgenoten die juist dankbaar zijn. Dat raakt me dieper dan alle harde reacties op internet.'' Lideweij wil met haar boek aandacht vragen voor de ondersteuning bij kankerpatiënten en hun families. Volgens haar dreigt deze zorg door bezuinigingen in de problemen te komen.

4 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. Leo

    Om bij je partner te moeten blijven terwijl deze stervende is kan erg zwaar zijn.
    De chemotherapie kan karakterverandering met zich meebrengen.
    Voor de andere partner kan dit enorm belastend zijn. Er zijn voorbeelden te over van mensen die samen met hun stervende partner ten onder gingen. Met een te spoedige dood of levenslange psychische problemen tot gevolg.

    Er zijn 1001 redenen om te vertrekken maar je doet dat niet omdat je weet met een levenslang schuldgevoel te blijven zitten.

    Mijn vrouw heeft over haar palliatieve en uiteindelijke terminale fase bijna 3 jaar gedaan.
    Ik ben tot het einde bij haar gebleven, was 24 uur per dag met haar bezig, had zorg voor drie kinderen, was per dag 2 uur kwijt met ziekenhuisbezoek, werkte nog 40 uur per week. Ik kookte deed de boodschappen en de was ……………niemand bekommerde zich om mij en ikzelf ook niet. Ik ben ook niet iemand die zichzelf snel beklaagd.

    Ik kreeg gezondheidsklachten maar koos er niet voor om te vertrekken omdat ik die optie niet had met kinderen in huis, maar wilde niets liever.

    Ik heb het overleefd omdat ik uiteindelijk een avond in de week voor mezelf nam en ergens naartoe ging.
    Dit is mij door sommigen hoogst kwalijk genomen. Meestal mensen die deden alsof ze zeer betrokken waren maar eigenlijk naast de zijlijn stonden toe te kijken.

    • marianne martens

      een indrukwekkend verhaal van uw eigen leven, uw overleden vrouw en uw kinderen. Gelukkig dat u 1 avond voor u zelf had dat kan net het moment van overleven zijn in een zware verwarrende tijd in uw leven.
      Er zijn lelijke nare niet -invoelende mensen, daar moet je het niet van hebben. Deze vrouw begrijp ik ook wel. Niet oordelen over wat je niet weet ,ieder situatie is weer anders. Ben vaak bijna van angst weggelopen . Ook niet gedaan.
      Wij hebben onlangs weer een feest gegeven met familie, vrienden en buren. Alleen mensen die ons met liefde in tegenvallende en zware tijden hebben bijgestaan als dank voor alles wat we aan liefde en steun hebben ontvangen. We waren verwonderd en ontroerd dat we later hoorden dat het een zo ontspannen en relaxed feest ( is wel eens anders geweest) was. Heerlijk.

      (in antwoord op Leo)
    • Karl Ruprecht Kroenen

      Ik heb respect voor u.

      (in antwoord op Leo)
  2. JvdP

    Ik denk dat de gezochte media aandacht en schreeuwende krantenkoppen niet in overeenstemming zijn met de gevoeligheid en kwetsbaarheid van het onderwerp. De vele negatieve oordelen worden wel erg makkelijk geveld. Wat men lijkt te vergeten is de meer dan 5 jaren die Mw Bosman wel voor haar zieke partner heeft gezorgd, de angsten die daarmee gepaard gingen, ook tijdens haar verblijf op Hawaii, de enorme liefde die beide partners voor elkaar voelden, het op hun manier los moeten laten van elkaar (en voor Sander van het leven) de pijn en emoties die een rol hebben gespeeld en de kracht die Mw. op een gegeven volledig kwijt was. De spirituele verbinding die ze zelfs na de dood van Sander nog met elkaar hadden. Er is moed voor nodig om hierover een boek te schrijven, al had de promotie ervan zeker ingetogener gemogen. Die ging te veel over het boek en te weining over hun liefde voor elkaar, het gevoel, het verdriet, het verlies. Laten we niet vergeten dat Mw. Bosman haar grote liefde heeft verloren en zichzelf heeft moeten herpakken. Dat daarbij dingen gebeurd zijn die wij vanuit ons standpunt niet kunenn begrijpen en misschien ook niet zijn uit te leggen is waar. Maar laten we niet te hard veroordelen. Ik heb inmiddels het boek gelezen en het is een heel mooi en gevoelig geschreven verhaal van liefde, verdriet,verlies, emotie en spiritualiteit

Reacties niet toegestaan