Jong en levensgevaarlijk verbrand in Zwitserland: wat rest er na de IC?

vrijdag, 02 januari 2026 om 8:41

Bij de brand in het Zwitserse skidorp Crans-Montana is een groot deel van de gewonden levensgevaarlijk verbrand. Volgens Zwitserse autoriteiten zijn rond de 115 mensen gewond geraakt, onder wie veel jonge feestgangers; tientallen liggen met ernstige brandwonden in gespecialiseerde centra in Lausanne en Zürich. Bij een verbrand lichaamsoppervlak van meer dan 60 procent spreken artsen over extreem hoog risico: grote studies laten zien dat bij volwassenen boven circa 40 procent verbrand lichaamsoppervlak de kans op ernstige complicaties en overlijden al sterk oploopt, zelfs in de beste brandwondencentra.

Toch betekent overleven na zulke letsels niet automatisch een uitzichtloos bestaan. Langetermijnonderzoek onder brandwondpatiënten laat zien dat de algemene kwaliteit van leven, gemeten meer dan tien jaar na het ongeluk, zelfs kan verbeteren, vooral door herstel van werk, sociale relaties en een herwonnen gevoel van autonomie. Dat verandert niets aan de realiteit van blijvende pijn, littekens, psychisch trauma en jarenlange revalidatie, waarvoor intensieve psychologische steun net zo cruciaal is als chirurgie en huidtransplantaties. (Long-Term Study Of Health And Quality Of Life After Burn Injury)

De harde vraag na een ramp als in Zwitserland is dus niet alleen wie het redt, maar ook wát “redden” betekent. Voor sommige zwaar verbrande slachtoffers zal de medische strijd vooral gaan om overleven; voor anderen om opnieuw leren leven met een lichaam en een toekomst die voorgoed zijn veranderd.

Volendam en Volendammers na de brand in Het Hemeltje

Bij de cafébrand in Volendam op 1 januari 2001 kwamen 14 jongeren om het leven.
Ruim 240 mensen raakten gewond; ongeveer 200 slachtoffers waren ernstig gewond en moesten in Nederlandse en buitenlandse ziekenhuizen worden opgenomen.
Overlevenden met brandwonden hadden in de eerste jaren na de ramp duidelijk meer lichamelijke klachten (onder meer ademhalings-, spier‑ en huidproblemen) en raadpleegden hun huisarts vaker dan leeftijdsgenoten.
Ook psychische problemen namen sterk toe: studies tonen langdurig meer angst, depressieve klachten en posttraumatische stress bij slachtoffers, met name bij degenen met brandwonden.
Op de lange termijn pakken veel overlevenden hun leven weer op met school, werk en relaties, maar de ramp blijft zichtbaar en voelbaar; documentaires en nazorgorganisaties benadrukken dat “25 jaar later de impact nog elke dag aanwezig is” in het dorp.