Waarom vrouwen veel vaker de relatie verbreken dan mannen

Zij wilde de relatie vaak meer dan hij. Zij drong aan op samenwonen, een huwelijk, een toekomst. Maar opvallend genoeg zijn het in heteroseksuele relaties later vaak juist vrouwen die willen vertrekken. Hoe verandert een verlangen naar verbondenheid in een bijna wanhopige behoefte aan vrijheid?

Relatietherapeuten zien daarin geen plotselinge omslag, maar een langzaam proces van zelfverlies.

Veel vrouwen vallen aanvankelijk op mannen die kracht en zekerheid uitstralen. Mannen die bescherming bieden, zelfverzekerd zijn en stevig in het leven staan. Maar eigenschappen die op jonge leeftijd aantrekkelijk lijken, kunnen jaren later emotionele afstand blijken te maskeren.

Psychologen spreken van misattribution of arousal: spanning en onzekerheid worden gemakkelijk verward met aantrekkingskracht. De intense chemie van het begin blijkt dan geen basis voor duurzame intimiteit. Wanneer de verliefdheid wegebt, blijft soms een relatie over waarin emotionele nabijheid ontbreekt.

In veel relaties ontstaat vervolgens een ongelijk speelveld. Vrouwen worden vaak de managers van het emotionele leven: zij bewaken de sfeer, voelen behoeften aan, voorkomen conflicten en dragen het grootste deel van de emotionele arbeid. Mannen mogen vaker zichzelf blijven binnen de relatie; vrouwen leren zich aan te passen.

Dat lijkt lang werkbaar tot het niet meer gaat. Therapeuten zien vrouwen die zichzelf stukje bij beetje kleiner hebben gemaakt om de relatie soepel te houden. Tot ze op een dag beseffen dat ze zichzelf nergens meer terugvinden.

Dan voelt vertrekken niet als een keuze tegen de relatie, maar als een poging om weer een eigen persoon te worden.

Opvallend genoeg zijn het niet de ruzies die relaties ondermijnen, maar juist het vermijden ervan.

Veel vrouwen zijn opgegroeid met het idee dat harmonie gelijkstaat aan liefde. Onvrede uitspreken voelt daardoor als gevaarlijk. Maar wie voortdurend slikt, verdwijnt langzaam uit de relatie.

En wanneer vrouwen uiteindelijk wél hun behoeften uitspreken, botsen ze vaak op defensieve reacties: ontkennen, bagatelliseren, afstand nemen of meteen oplossingen aandragen zonder echt te luisteren.

Na jaren van zulke gesprekken ontstaat stilte. Geen rustige stilte, maar emotionele terugtrekking. Vaak begint daar al het mentale afscheid.

Onder die dynamiek ligt wat sommige therapeuten 'good girl-itis' noemen: de culturele verwachting dat een goede vrouw zichzelf wegcijfert, begripvol blijft en de emotionele schokken opvangt.

Zij verzacht zijn gedrag richting de kinderen. Zij excuseert afwezigheid. Zij voorkomt confrontaties zodat het gezin draaiende blijft.

Dat lijkt zorgzaam, maar langdurig 'schokdemper' zijn leidt tot uitputting en wrok. Niet omdat vrouwen te veel voelen, maar omdat ze te lang te weinig ruimte innemen.

Volgens relatietherapeuten ligt de oplossing niet in perfect harmonieus samenleven, maar juist in het verdragen van gezonde wrijving.

Een duurzame relatie vraagt niet alleen om liefde, maar ook om wederzijdse zichtbaarheid. Om partners die niet alleen willen behouden, maar ook werkelijk willen begrijpen wie de ander is.

De vrouw die ooit zo graag het huwelijk wilde en de vrouw die later wil vertrekken, zijn vaak dezelfde persoon. Alleen is ze onderweg tot een pijnlijke conclusie gekomen: liefde zonder ruimte voor jezelf houdt uiteindelijk niemand overeind.

Bron: Psychology Today