De magie van de Kindle

In The New York Times staat vandaag een artikel over de Kindle 2, het nieuwe apparaat van Amazon waarmee boeken, kranten en tijdschriften vanaf het beeldscherm kunnen worden gelezen. Het stuk van de hand van Charles McGrath is zó lyrisch dat we hier wel twee conclusies uit durven te trekken. U en ik hebben binnenkort ook een Kindle, en de gevolgen voor de boekenindustrie zijn ingrijpend c.q. rampzalig.
Het stuk is zo overtuigend omdat McGrath een typische lezer is, zo’n intellectueel die eigenlijk niets moet hebben van veranderingen en innovaties. Geef hem maar een echt boek. En een ouderwetse papieren krant.
Maar dan…
Eenmaal in het bezit van het kleine leesscherm, raakt hij in korte tijd helemaal verrukt. Je kunt lezen in het donker, je kunt de typografie aanpassen (of de lettergrootte), foto’s en illustraties worden goed weergegeven, een stem vertelt je indien gewenst hoe je bepaalde woorden moet uitspreken, je kunt een eindeloze voorraad boeken en tijdschriften in het geheugen opslaan, enzovoorts, en zo verder.
McGrath is een fan van The New Yorker, maar dan inmiddels wél op de Kindle. Kan hij het nieuwste nummer lekker ’s nachts in bed lezen, terwijl het nog een paar dagen duurt voor de printversie op de mat valt.
De krant lezen? Ook een genoegen – hoeft hij niet meer ’s ochtends in zijn pyama het tuinpad af te lopen om de krant uit de bus te halen. En voor 15 dollar per maand heeft hij een hele reeks abonnementen op dagbladen, veel goedkoper dan de papieren kranten.
Boeken zijn via de Kindle stukken goedkoper dan de schandalige prijs die we daar tot nu toe voor in de boekhandel betalen. Vergenoegd stelt McGrath vast dat bijna alles wat hij zoekt voor minder dan 10 dollar door Amazon wordt aangeboden. En het verzameld werk van klassieke auteurs kost soms niet meer dan 1 dollar.
Het aloude boekenvak zal helemaal worden uitgehold door dit apparaat. En de kranten- en tijdschriftenbusiness ook, voor zover dat al niet het geval is. De Kindle is een revolutie. Nu nog, tenminste. Want binnenkort weten u en ik niet beter.
McGrath staat overigens niet alleen: zie het stuk uit Fortune.

Bron(nen):   The New York Times  Fortune