Wouter Bos: ‘Wat ook opviel, is hoe makkelijk journalisten zelf speculeren zonder dat ze iets weten’

Wouter Bos heeft zich 5 weken verbaasd over de vele onzin die vooral op TV  te horen viel over de formatie. Zijn column in De Volkskrant: Na vijf weken radiostilte mag ik me weer onder uw columnisten scharen. Waarschuwing vooraf: veel keukengeheimen uit de formatie zal ik niet kunnen, willen en mogen openbaren. De radiostilte is weliswaar verbroken, maar het onderlinge vertrouwen dat ten grondslag lag aan de uiteindelijk snel verlopen onderhandelingen, vraagt ook om terughoudendheid bij terugkijken. In deze terugkeercolumn dus geen grote onthullingen. Maar wel iets anders. Iets ongemakkelijks ook. Vijf weken radiostilte is niet alleen voor de pers een bijzondere ervaring. Ze was het ook voor ons. Vooral omdat we konden zien wat journalisten in de buitenwereld over de (in)formatie schreven terwijl wij wisten wat er in de binnenwereld van de Stadhouderskamer echt gebeurde. Het vervelende is dat als je die twee werelden met elkaar kunt vergelijken, je geloof in de kwaliteit van de vaderlandse parlementaire journalistiek er niet groter op wordt. Lees hier verder

Bron(nen):   De Volkskrant      

5 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. rik_c

    Als je iets met statestiek of getallen gedaan hebt tijdens je studie valt Ferry Mingelen sowieso al door de mand. Tijdens de verkiezingsavond flapte hij er een dusdaning onwaarheid uit a.d.h.v. een peiling dat het me duidelijk was dat hij gewoon geen idee had waarover hij aan het praten was. Sindsdien kan ik die man echt niet meer serieus nemen.

  2. Gerardus Molema

    Tja, als je dingen in het geniep afspreekt metelkaar terwijl je er per slot van rekening voor het collectief zit, laat je iedereen buiten die 4 muren die verslag willen doen van wat ons allemaal gaat raken, ‘in the dark’ en rest niets anders dan speculatie. Om derhalve achteraf op de journalistiek ‘af te geven’ is op zijn zachtst gezegd kinderachtig. Wees dan open tijdens de onderhandelingen of hou na gedane zaken je mond. Dat men mekaar ergens is in gekropen blijkt steeds meer nu de voornemens wel op straat liggen dus het zal reuze gezellig geweest zijn die 2 maanden tusen rood en blauw.

  3. bierneus

    Dat geldt niet alleen voor de parlementaire journalistiek: ik denk dat iedereen wel eens artikelen leest over zijn/haar vakgebied waarvan je je afvraagt hoe dat in godsnaam door de redactie heen is gekomen (werk zelf in de financiele dienstverlening en de onzin die journalisten uitkreamen over de financiele wereld is stuitend, maar hetzelfde zal ook gelden voor andere vakgebieden).

  4. marianne martens

    jammer van de journalistiek, WB heeft gelijk, men neemt het veelal niet zo precies.Het is de “hijgerige” tocht der mensen in de broek-pakken
    of spijkerbroeken, met zo’n wollige microfoon ( schattig om te zien, zo’n grijze hamster op een zilveren staafje ) in de hand.
    Wat doet je vader of moeder vraagt het ene kind aan het andere: ” Journalist ” Je ziet de angstige schichtige schrik in de ogen van anderen op het schoolplein.
    ” GAAT UW BEROEP WEER DEUGDELIJK EN BETROUWBAAR UITVOEREN EN LAAT UW GELIEFDEN EN FAMILIE TROTS OP U ZIJN”.” VENTILEER EENS EEN STEVIGE ZELFSTANDIGE MENING”
    De zelfstandigen en genuanceerden zijn er gelukkig wel, ze worden gekoesterd.

  5. jantje uitnederland

    De parlementaire journalisten zullen er wel mee besmet zijn. 3 maal raden door wie…

Reacties niet toegestaan