De VS grepen sinds 1945 in in vele tientallen landen. Die landen werden daar zelden beter van

Enkele kernvoorbeelden

• Iran (1953) – CIA‑coup tegen de gekozen premier Mossadegh, herstel van de sjah als autoritaire heerser; korte termijn: pro‑Amerikaans regime, lange termijn: diepe anti‑Amerikaanse ressentimenten en de islamitische revolutie van 1979.
• Guatemala (1954) – omverwerping van de hervormingsgezinde Árbenz‑regering, steun aan militair gezag; gevolg: decennia van autoritaire regimes en een burgeroorlog van 36 jaar met massaal geweld tegen de bevolking.
• Congo (1960) – betrokkenheid bij de afzetting en moord op premier Lumumba en steun aan Mobutu; resultaat: langdurige dictatuur, corruptie en herhaalde oorlogen.
• Chili (1970–1973) – geheime destabilisatiecampagnes en steun aan de coup van Pinochet; uitkomst: langjarige militaire dictatuur, zware mensenrechtenschendingen, maar ook neoliberale hervormingen die Chili economisch integreerden in de Amerikaanse invloedssfeer.
• Vietnam (1950s–1973) – escalatie van een beperkte adviesmissie naar een volledige oorlog; resultaat: Amerikaanse nederlaag, miljoenen doden in Indochina, traumatische impact op de Amerikaanse samenleving.
• Afghanistan (1979–heden) – eerst steun aan moedjahedien tegen de Sovjets, daarna invasie (2001) en state‑building; netto-effect: val van de Taliban in 2001, maar na twintig jaar oorlog keerden zij in 2021 terug aan de macht, terwijl de staat zwak bleef.
• Irak (1991, 2003) – 1991: bevrijding van Koeweit, sanctieregime; 2003: regime change tegen Saddam; gevolg: omverwerping van het Baath‑regime, maar ook burgeroorlog, sectarisch geweld, opkomst van IS en blijvende fragiliteit van de Iraakse staat.

Korte opsomming per land (selectie sinds 1945)

• Griekenland (1947‑49): steun aan regering in burgeroorlog tegen communistische rebellen, consolidatie van een Westers georiënteerde staat.
• Italië (late jaren 40–50): geheime beïnvloeding van verkiezingen om communisten buiten de regering te houden, bijdrage aan stabiel pro‑NAVO‑beleid.
• Iran (1953): coup, sjah, later revolutie.
• Libanon (1958, 1982–84): korte interventies om een pro‑Westerse regering te stutten; geen duurzame stabiliteit, burgeroorlog ging door.
• Irak (1991, 1998, 2003–): van luchtcampagnes en sancties tot bezetting en regime change; leidde tot machtsvacuüm en regionale spanningen.
• Syrië (1949 coupsteun, sinds 2011 indirecte steun aan rebellen): herhaalde pogingen om regimes te beïnvloeden; geen pro‑Amerikaanse democratie, maar langdurige oorlog en de facto opdeling.

• Guatemala (1954): coup, burgeroorlog, massaal geweld.
• Cuba (1961 Bay of Pigs, sabotagecampagnes, embargo): mislukte invasie, consolidatie van Castro’s regime; embargo verzwakte de economie, maar niet het regime.
• Dominicaanse Republiek (1965): invasie om een linkse opstand te voorkomen; resulteerde in een autoritaire maar pro‑Amerikaanse regering.
• Brazilië (1964): steun aan militaire coup; uitkomst: twee decennia dictatuur met onderdrukking, later geleidelijke terugkeer naar democratie.
• Chili (1970–73): verkiezingsinmenging en coup tegen Allende, Pinochet‑dictatuur.
• Nicaragua (1980s): steun aan de contra’s tegen de Sandinistische regering; bloedige burgeroorlog, economische verwoesting, geen stabiele pro‑Amerikaanse democratie.
• Grenada (1983): korte invasie, omverwerping van een linkse regering; installatie van pro‑Amerikaanse leiders, relatieve stabiliteit maar blijvende afhankelijkheid.
• Panama (1989): invasie om Noriega te verwijderen; snelle regime change, maar blijvende Amerikaanse invloed.
• Haïti (herhaalde interventies, o.a. 1994, 2004): kortstondig herstel van gekozen leiders, maar aanhoudende politieke en economische instabiliteit.

• Congo (1960–): rol bij de afzetting van Lumumba, steun aan Mobutu; decennia dictatuur en oorlog.
• Angola (1970s–80s): steun aan UNITA‑rebellen tegen een door de Sovjet‑Unie gesteunde regering; verlenging van de burgeroorlog.
• Libië (1986 bombardementen, 2011 luchtcampagne): 2011: val van Gaddafi, maar ook staatsinstorting, milities en burgeroorlog.
• Somalië (1992–94, daarna drone‑operaties): mislukte peacekeeping/interventie, terugtrekking; land bleef gefragmenteerd, met doorlopende operaties tegen jihadisten.

• China (late jaren 40): steun aan nationalisten tegen communisten; mislukte poging, Volksrepubliek uitgeroepen in 1949.
• Korea (1950–53): oorlog om Zuid‑Korea te behouden; eindigde in patstelling, twee Korea’s en permanente spanningen.
• Vietnam, Laos, Cambodja (1950s–1975): brede oorlog in Indochina; Amerikaanse nederlaag, verwoesting van de regio, vluchtelingenstromen.
• Indonesië (1958 steun aan rebellen, 1965 informatie en steun rond anticommunistische zuiveringen): consolidatie van Soeharto’s autoritaire regime, honderdduizenden doden.
• Afghanistan (1979 wapens aan moedjahedien, vanaf 2001 invasie): Sovjet‑nederlaag, maar daarna langdurige instabiliteit en terugkeer van de Taliban.

Wat het heeft opgeleverd