Seksstaking, een goed idee?

Nadat politica Marleen Temmerman de Belgische vrouwen opriep met seks te stoppen tot er een nieuwe regering is (de kabinetsformatie duurt al zeven maanden), stelt de Guardian de vraag hoe effectief dat is: een seksstaking. Werken ze ooit?
Temmerman had Kenia als voorbeeld, waar een groep vrouwen in seksstaking ging toen de onderhandelingen voor een nieuwe regering zich in 2009 ook eindeloos voortsleepten. Ze riepen de vrouw van de president en de premier op om mee te doen. Prostituees die meededen aan de seksstop kregen zelfs een financiële compensatie. Nog geen week later lag er een akkoord voor een nieuwe regering.

In de Oudheid dreigden vrouwen ook al met seksdrooglegging, stelt Temmerman. Dat zou althans blijken uit een mythisch verhaal uit die periode. "De vrouwen in het stuk waren de oorlog van hun mannen beu, en hielden de benen toe. Het leidde tot twisten tussen de seksen, maar ook tot het eind van de Peloponnesische oorlog."
In Pereira, Colombia, in 2006 hielden de vriendinnen van gangleden een ‘staking van de gekruiste benen’ en zworen de seks op te geven tot hun partners het geweld opgaven. Vorig jaar beleefde de stad met 26 % zijn grootste afname van moordcijfer ooit.
Maar eenzelfde initiatief in Napels in 2008, waar vrouwen tegen het berucht gevaarlijke vuurwerk op oud en nieuw staakten, sorteerde nauwelijks effect. Op de vraag of sekstakingen in het algemeen effect hebben, is dan ook geen eensluidend antwoord te geven.

De oproep van Temmerman was eigenlijk als grap bedoeld, maar ze ziet het wel als een manier voor mensen om hun kwaadheid te uiten. "Blijf maar ludieke voorstellen op tafel gooien", zegt Temmerman. "Je weet nooit of er één werkt. Het is altijd beter dan cynisch worden."

Bron(nen):   Guardian  NOS.nl