Alles is te koop, dus kinderen ook. Commercieel
draagmoederschap groeit explosief. Journalist Alev Scott onthult in 'Cash Cow' de schaduwkanten van een industrie die vrouwenlichamen verhandelt. Een ongemakkelijk verhaal.
De vruchtbaarheidsindustrie is een mondiale groeimarkt, aangejaagd door private equity en stijgende onvruchtbaarheidscijfers. Journalist Alev Scott legt in haar nieuwe boek
Cash Cow (HarperCollins, februari 2026) bloot hoe eicellen, moedermelk en draagmoederschap worden verhandeld als producten. Ze reist van Idaho tot Noord-Cyprus en ontmoet vrouwen wier lichaam letterlijk te huur staat.
Schaduwzijde van een bloeiende markt
De verhalen zijn ontnuchterend. In Idaho draagt Stephanie twaalf
baby's voor rijke stellen – vier singles en vier tweellingen – in de hoop op dankbaarheid die zelden komt. In Noord-Cyprus, door Scott beschreven als "het Las Vegas van de vruchtbaarheid", worden zelfs de twijfelachtigste wensouders nooit geweigerd. Ondertussen vliegen "reizende draagmoeders" uit Georgië en Azerbeidzjan heen en weer voor injecties en embryo-implantaties, terwijl hun gezondheid nauwelijks wordt gemonitord.
De cijfers achter de handel
De wereldwijde draagmoedermarkt was in 2024 zo'n 21,8 miljard dollar waard. Volgens marktonderzoekers groeit die naar bijna 196 miljard dollar in 2034 – een jaarlijkse groei van ruim 24 procent. In Mexico doet een draagmoeder het voor 16.000 dollar; in de VS kan dat oplopen tot 85.000 dollar. Landen met lakse wetgeving fungeren als draaischijf. Nederland verbiedt commercieel draagmoederschap, maar werkt aan een wettelijk kader
Nederland worstelt met wetgeving
In Nederland is draagmoederschap niet verboden, maar commerciële bemiddeling wel. Het wetsvoorstel Wet kind, draagmoederschap en afstamming moet het juridisch ouderschap al bij geboorte regelen en wensouders ontmoedigen om naar het buitenland uit te wijken. De grens tussen kinderkoop en draagmoederschap blijft echter flinterdun, erkent ook de Staatscommissie.
De kernvraag
Scott stelt zichzelf de vraag: "Ben ik een consument – of word ik geconsumeerd?" Maar critici vinden dat ze de werkelijk pijnlijke vragen ontwijkt. Hebben alleenstaande mannen of homostellen een "mensenrecht" op de baarmoeder van vrouwen uit armere landen? En hoe bouwen kinderen – verwekt met een anonieme eicel en gedragen door een onbekende – later hun identiteit op? De antwoorden zijn er nog niet. De industrie groeit ondertussen gewoon door.