Publieke executies van kinderen: Squid Game kijken kan je leven kosten in Noord-Korea

In Noord-Korea is het kijken van een Zuid-Koreaanse serie levensgevaarlijk. Volgens nieuwe getuigenissen die Amnesty International verzamelde, worden scholieren geëxecuteerd, naar werkkampen gestuurd of publiekelijk vernederd omdat ze K-drama’s kijken of naar K-pop luisteren.

Noord-Koreanen die het land wisten te ontvluchten, schetsen een angstaanjagend beeld. Zuid-Koreaanse cultuur geldt als rotte ideologie en wordt keihard bestraft. Wie geen geld of connecties heeft, is het zwaarst de klos. “Deze getuigenissen laten zien hoe dystopisch de wetten zijn”, zegt Sarah Brooks van Amnesty International. “Een tv-serie kijken kan je leven kosten, tenzij je kunt betalen.”

Volgens Brooks criminaliseert de staat toegang tot informatie, terwijl corrupte functionarissen eraan verdienen. “Dit is onderdrukking bovenop corruptie. Het verwoest vooral de levens van mensen zonder geld of netwerk.”

Meerdere geïnterviewden vertellen dat mensen zijn geëxecuteerd voor het kijken naar Squid Game. In 2021 documenteerde Radio Free Asia al een executie in Noord-Hamgyong wegens het verspreiden van de serie. Ook andere populaire titels uit de jaren 2010 circuleerden snel in het land.

Scholen spelen een lugubere rol. Kinderen worden verplicht publieke executies bij te wonen als ideologische opvoeding. “Ze executeerden mensen om ons te hersenspoelen”, zegt Choi Suvin, die in 2019 wist te ontsnappen. “Tienduizenden moesten toekijken.”

De straffen zijn willekeurig en klassenafhankelijk. “Mensen worden voor hetzelfde betrapt, maar de straf hangt volledig af van geld,” zegt Choi. Wie arm is, verkoopt zijn huis om tienduizenden dollars aan steekpenningen te betalen om uit een kamp te blijven.

Kim Joonsik werd drie keer betrapt op het kijken van Zuid-Koreaanse series, maar ontliep straf omdat zijn familie goede connecties had. Anderen hadden dat geluk niet: vriendinnen van zijn zussen kregen jaren dwangarbeid omdat hun families geen geld hadden.

Ironisch genoeg kijkt vrijwel iedereen. “Arbeiders kijken openlijk, partijbonzen kijken trots, veiligheidsagenten en politie kijken stiekem”, vertelt een geïnterviewde. “Iedereen weet dat iedereen kijkt, ook degenen die de razzia’s doen.”

Sinds 2020 schrijft de Anti-Reactionary Thought and Culture Act vijf tot vijftien jaar dwangarbeid voor het bezit van Zuid-Koreaanse media voor, en zelfs de doodstraf bij ‘grootschalige verspreiding’. Toch blijven USB-sticks met series en muziek via China binnensijpelen.

Brooks is duidelijk: “Deze ideologische kooi verstikt een hele bevolking. Dit systeem schendt fundamentele mensenrechten en moet worden afgebroken.”

Bron: Amnesty International