Waarom knoflook uit je poriën lijkt te komen – en wat daar (niet) tegen helpt

Knoflook is culinair goud, maar sociaal gezien soms een ramp. Je poetst je tanden, spoelt met mondwater, kauwt een pepermuntje – en toch blijft de walm hangen. Dat is geen inbeelding, maar biochemie in actie.

De geur begint bij het snijden, persen of kauwen van knoflook. Dan wordt het onschuldige alliïne omgezet in allicine, de scherpe knoflookgeur die je direct in je mond ruikt. Dat allicine reageert weer door tot onder meer allylmercaptaan. Eenmaal in de lever wordt dat omgezet in allylmethylsulfide, het hardnekkige zwavelmolecuul dat via je bloed in je longen én waarschijnlijk in je zweet terechtkomt. Daarom ruik je knoflook nog uren later, zelfs als je mond brandschoon is.

Veel huismiddeltjes richten zich op de mond – en missen daarmee de hoofdoorzaak. Toch kun je de vorming van stinkmoleculen gedeeltelijk saboteren. Rauwe appel, sla, munt en peterselie bevatten polyfenolen die in de mond reageren met voorlopers van allylmethylsulfide, waardoor die minder goed worden opgenomen. Dat werkt alleen als je ze tegelijk of direct na de knoflook eet, en bij voorkeur rauw. Groene thee en melk doen in studies weinig tot niets voor de echte knoflookmetabolieten, al kan melk sommige vluchtige stoffen kortstondig in de mond dempen.

Wie van knoflook houdt maar minder wil stinken, kan ook kiezen voor geroosterde tenen of knoflookpoeder: door verhitting gaan de betrokken enzymen deels stuk, waardoor er minder allicine en afgeleide zwavelverbindingen ontstaan. Helemaal geurvrij wordt het nooit – de ene knoflooketer stinkt nu eenmaal biochemisch meer dan de andere.