India wil vrachtwagens vervangen door bezorgdrones: bloedmonsters zijn al in 7 minuten op bestemming

Vrachtwagens door drones vervangen: het klinkt als een pitch uit een slechte techfilm. Toch pompen serieuze investeerders er nu 37 miljoen dollar in. De Indiase startup Airbound denkt dat ze pakjes even goedkoop door de lucht kan laten vliegen als over de weg. En de eerste testcijfers zijn opmerkelijk.

De truc van Airbound zit in het gewicht. Conventionele vliegtuigen en drones verbruiken het grootste deel van hun energie om zichzelf in de lucht te houden — niet om de lading te vervoeren. Dat maakt vliegen duur, zeker voor kleine pakketten.

De huidige drone van Airbound, de TRT, weegt ongeveer 1,5 kilo en kan een pakket van rond de 1 kilo dragen. De volgende versie in ontwikkeling weegt zo'n 3 kilo en tilt tot 5 kilo. Ter vergelijking: een elektrische scooter waarmee je in India een pakketje van 3 kilo bezorgt, weegt al gauw 150 kilo. Het is alsof je een vrachtwagen inzet om één krat sinaasappels te leveren.

De TRT ziet eruit als een klein raketje. Hij stijgt verticaal op vanuit staande positie — een zogenoemd tail-sitter ontwerp — en klapt in de lucht om naar horizontale vlucht. Geen startbaan nodig, en dat blijft zo als het toestel groter wordt.

Airbound praat niet alleen. In het zuiden van India, rond de steden Bengaluru en Guntur, heeft de startup al meer dan 13.000 autonome vluchten uitgevoerd. Ruim duizend daarvan waren voor het ziekenhuisnetwerk Narayana Health, dat diagnostische monsters tussen zijn locaties laat rondvliegen.

Het verschil met de weg is bijna gênant groot:

Het nieuwe Banashankari-ziekenhuis van Narayana in Bengaluru is zelfs ontworpen zonder eigen diagnostisch lab en zonder bloedbank. Alle monsters gaan straks de lucht in, naar centrale voorzieningen elders in de stad.

De echte ambitie is groter. Airbound heeft een overeenkomst getekend met de deelstaat Andhra Pradesh voor een dronenetwerk tussen drie steden, met als doel uiteindelijk tienduizend vluchten per dag voor retail, e-commerce en zorg. Daarvoor zijn tussen de 250 en 1.000 toestellen nodig — CEO Naman Pushp gokt zelf op ongeveer 250.

Interessant detail: er is geen sprake van een overheidscontract of subsidie. De deelstaat helpt vooral met het regelgevende kader; het geld moet komen van bedrijven die de drones inhuren voor bezorging.

In India is Airbound niet de enige speler. Skye Air Mobility en TSAW Drones bouwen al aan hun eigen luchtlogistiek. Garuda Aerospace, dat traditioneel meer in agrarische en industriële drones zit, kijkt ook naar bezorging.

Pushp positioneert zijn bedrijf anders: niet de bezorger, maar de fabrikant. "Dat is de rol van Boeing — het vliegtuig waar luchtvaartmaatschappijen overal op vertrouwen, niet de maatschappij zelf." Andere logistieke netwerken zouden zijn drones moeten kunnen gebruiken, is het idee.

Twee dingen houden de droomvlucht voorlopig in bedwang.

Ten eerste de regelgeving. Zonder toestemming voor vluchten buiten het zicht van de piloot — in het jargon BVLOS — kom je nooit tot een netwerk op schaal. Die goedkeuring is er in India nog niet breed, en daar zit het knelpunt.

Ten tweede het geld. Airbound heeft inmiddels ruim 150 werknemers en een fabriek van bijna 4.000 vierkante meter in Bengaluru, maar zit grotendeels nog in de fase vóór commerciële omzet. De Series A wordt geleid door Greenoaks, met deelname van onder meer DoorDash, Lachy Groom, Lightspeed en Humba Ventures. Samen met eerdere financiering staat de teller op bijna 50 miljoen dollar sinds de oprichting in 2023.

Pushp zelf houdt het nuchter: "Het doel is om over een paar decennia een reus te zijn, niet om zo snel mogelijk omzet te maken."

Voor Nederlandse lezers is het vooral een blik in de toekomst. Bezorgdrones bestaan hier ook, maar op mondjesmaat en vooral voor specifieke gevallen zoals medisch transport. India heeft twee voordelen: een chronisch verstopt wegennet dat wegvervoer duur en langzaam maakt, en een overheid die actief experimenteert met luchtruim. Het is precies de combinatie waaronder een dronenetwerk sneller rendabel kan worden dan in West-Europa.

Of Airbound uiteindelijk de Boeing van bezorging wordt, moet nog blijken. Maar dat ergens tussen Bengaluru en Guntur nu al bloedmonsters vliegen die anders vijf uur onderweg zouden zijn — dat is geen pitch meer.