Frozen shoulder: waarom treft het vrouwen vaker – en wat is het

Stockfoto (123RF/Shutterstock): close-up van vrouw (50+) die pijnlijke schouder vasthoudt in dagelijkse setting (keuken/werkplek), neutrale journalistieke uitstraling.

De frozen shoulder als onderschatte “midlife-aandoening”: waarom vooral vrouwen getroffen worden, welke medische risicoprofielen erachter zitten, en waarom “forceren” vaak averechts werkt.

Frozen shoulder (adhesive capsulitis) begint vaak zonder duidelijke aanleiding: eerst felle pijn, later vooral stijfheid. De klachten kunnen maanden tot een jaar aanhouden; een kleine groep houdt er zelfs langer last van. Vrouwen – met name rond de overgang – lijken vaker getroffen, maar de exacte oorzaak is nog niet rond. Opvallend: ook metabole en hormonale aandoeningen (zoals diabetes en schildklierproblemen) duiken regelmatig op in het risicoprofiel.

Een schouder die plots pijn doet en daarna “op slot” gaat: wie het meemaakt, herkent het meteen. Frozen shoulder – artsen spreken van adhesive capsulitis – is geen klassieke overbelastingsblessure zoals een tennisarm. Vaak is er geen duidelijke trigger, geen verkeerde houding, geen ‘foute’ sport. Juist dat maakt het zo frustrerend: je kúnt niet aanwijzen wat je verkeerd deed. En toch is de impact groot, van aankleden tot slapen.

Wat er vermoedelijk gebeurt: het gewrichtskapsel rond de schouder raakt ontstoken en trekt samen, waardoor bewegen (zeker heffen en naar buiten draaien) steeds moeilijker wordt. Waarom vrouwen vaker de dupe zijn, is niet definitief bewezen. Maar er is een plausibele hypothese: hormonale veranderingen rond de menopauze kunnen de gevoeligheid voor (laaggradige) ontsteking beïnvloeden. Daarbij komt dat frozen shoulder vaker voorkomt bij mensen met bepaalde aandoeningen, zoals diabetes en schildklierproblemen. Dat wijst op een bredere, ‘systemische’ component: het is niet alleen een lokale schouderkwaal.

En dan de vraag die iedereen stelt: wat kun je zelf doen? Het antwoord is irritant simpel: luister strak naar je pijngrens. Volledig stilhouden lijkt logisch, maar te weinig bewegen kan stijfheid juist bestendigen. Tegelijk werkt “door de pijn heen duwen” vaak averechts, zeker in de fase waarin het weefsel extra gevoelig is. Praktisch betekent dat: blijf dagelijkse bewegingen doen binnen wat nog gaat, doseer belasting, en laat een fysiotherapeut mee bepalen welke oefeningen passen bij jouw fase. Medisch gezien zijn er behandelingen die op korte termijn kunnen helpen (zoals injecties met corticosteroïden, vaak in combinatie met oefentherapie), maar het blijft een aandoening waarbij tijd en goed gedoseerde revalidatie meestal de kern vormen.