Waarom sommige mensen nooit single zijn (en wat dat zegt over ze)

Mensen die nooit single zijn, lijken het liefdesleven moeiteloos te doorlopen, maar achter die ogenschijnlijke succesreeks schuilt vaak een heel herkenbaar patroon: seriële monogamie en een flinke portie angst voor alleen zijn.

Seriële monogamie is de term voor mensen die steeds één-op-één relaties hebben, maar dan in een aaneenschakeling: van vaste relatie naar vaste relatie, zonder echte pauze ertussen. De relatie zelf is niet per se het probleem, maar de leegte daarbuiten: single zijn voelt niet als rust, maar als een bedreiging. ​ In een cultuur waarin datingapps onbeperkte reservepartners lijken te bieden, is het heel makkelijk om een volgende relatie te starten nog voordat de vorige emotioneel is afgerond.

Psychologen spreken bij een extreme angst om alleen te zijn over autophobia of monophobia: de vrees dat je zonder ander letterlijk niet kunt functioneren. (Wat is autofobia)

Wie hiermee worstelt, gebruikt relaties soms als schild tegen gevoelens van onzekerheid, een laag zelfbeeld of onverwerkte pijn uit eerdere ervaringen.

​ Alleen op de bank betekent dan niet “eindelijk rust”, maar een stortvloed aan gedachten waar je liever van wegkijkt – en een nieuwe verliefdheid is de snelste demper.

Begin 2024 woonden 3,3 miljoen Nederlanders alleen, bijna 19 procent van de bevolking, terwijl de meeste volwassenen toch samen leven met een partner of gezin.

​ In een recent onderzoek zegt 95 procent van de respondenten dat ze in een monogame relatie zitten, en die krijgt gemiddeld een 8,1 als rapportcijfer.

Wie dus steeds in een relatie zit, past goed in de maatschappelijke norm, maar kan onbewust moeite hebben met autonomie en emotionele zelfredzaamheid.