Word je wel echt gelukkiger van een relatie?

Op social media is een trend gaande waarbij vrouwen zeggen dat ze liever alleen zijn, want alle mannen zijn toch maar lapzwanzen die nooit iets uitvoeren in het huishouden. Maar zijn zij wel echt beter af zonder partner?

Twee onderzoekers besloten het te onderzoeken en volgden ruim 12.000 Duitsers dertien jaar lang. Niet door gelukkige stellen te vergelijken met treurige singles op één moment, maar door dezelfde mensen te volgen terwijl ze relaties kregen, verbraken, trouwden of weer scheidden. Het resultaat is tegelijk geruststellend en ongemakkelijk.

Ja, mensen voelen zich gemiddeld beter wanneer ze een relatie hebben dan wanneer ze single zijn. Ze zijn iets tevredener met hun leven, iets vrolijker, iets minder somber. Wie weer single werd, zag die plus meestal verdwijnen. Dat effect kun je niet wegwuiven met “gelukkige mensen vinden makkelijker een partner”, want het ging hier om veranderingen binnen dezelfde persoon. De relatie zelf doet dus wel degelijk iets.

Maar dan komt de twist: niet elke relatie is beter dan geen relatie. Mensen in matige of slechte relaties bleken zich vaak beroerder te voelen dan toen ze single waren. Meer verdriet, meer stress, meer mentale uitputting. Alleen bij één gevoel bleef de relatie vrijwel altijd beter scoren: eenzaamheid. Zelfs een matige relatie is kennelijk beter dan niemand hebben om ’s avonds tegenaan te ploffen op de bank.

Dat zegt veel over hoe we in elkaar zitten. Eenzaamheid is een soort primitief alarmsignaal. Een partner dempt dat alarm, zelfs als de relatie zelf allesbehalve ideaal is. Misschien verklaart dat ook waarom mensen soms in relaties blijven die hen emotioneel leegzuigen. Het gaat niet om de liefde, maar om angst voor het niets.

Interessant is ook dat single zijn mannen gemiddeld harder raakt dan vrouwen. Mogelijk omdat mannen hun sociale leven vaker volledig aan hun partner ophangen, terwijl vrouwen bredere netwerken onderhouden. Tegelijk voelen vrouwen zich juist minder veilig wanneer ze single zijn.

En dan is er nog de sociale context. Want misschien is single zijn niet zo pijnlijk omdat je alleen bent, maar omdat de wereld is ingericht voor twee. Verjaardagen, feestjes, vakanties, gesprekken op het werk: alles ademt 'stel'. Wie daarbuiten valt, voelt zich al snel een afwijking. Geen wonder dat eenzaamheid zo hard toeslaat.

Bron: Psychology Today