Democraten winnen Huis én Senaat, maar hun grootste gevaar zijn ze zelf

De Democraten hebben gewonnen. En niet zo’n beetje ook. Dat is buitengewoon goed nieuws voor de Verenigde Staten en de wereldvrede. Maar er schuilt ook een groot risico in die overwinning: onbegrensd zelfvertrouwen.

Kiezers hebben op de Democraten gestemd omdat ze hopen dat die iets doen aan de problemen die hun dagelijks leven raken. Een einde maken aan de idiote oorlog in Iran. Het levensonderhoud betaalbaarder maken. De destructieve importheffingen van Trump aanpakken. En de gewapende bendes van straat halen die het leven van mensen van kleur zuur maken.

Maar gaan de Democraten dat ook doen? Of houden ze zich vooral bezig met wraak, rechtszaken tegen Trump, corruptieonderzoeken en pogingen om oligarchen achter de tralies te krijgen?

Niet dat het bestrijden van corruptie geen edel doel is. Maar daarvoor alleen hebben ze de macht niet gekregen.

Over twee jaar kiezen de Amerikanen een president. Als het leven van gewone mensen de komende twee jaar merkbaar verbetert, is de kans groot dat ook die president een Democraat wordt. Jon Ossoff bijvoorbeeld, een soort jonge Obama — al zijn de toespraken van Obama nog steeds beter.

Maar worden het twee jaar vol hoorzittingen en wraakacties waar gewone mensen niets mee opschieten, dan kiezen ze misschien opnieuw voor een soort Trump.

Linkse politici hebben een geweldig talent om onderling verdeeld te raken. In Nederland, in Frankrijk en zeker ook in Amerika. Als de Democraten daaraan ten prooi vallen, zou dat niet alleen voor Amerika jammer zijn, maar ook voor de rest van de wereld.

Keep your eyes on the prize, luidt een Amerikaans gezegde: verlies het doel niet uit het oog. Het lijkt me een goede raad voor de Democraten.