Zegt jouw kind thuis ook steeds deze twee 'onbeleefde' woorden? Dan is er waarschijnlijk iets anders aan de hand

Op school is je kind een engeltje. Thuis ontploft diezelfde engel bij de kleinste aanleiding. Voor veel ouders voelt dat als een klap in het gezicht. Toch is er meestal iets heel anders aan de hand dan puur bot gedrag.

Veel ouders schrikken wanneer hun kind “laat maar” zegt. Het klinkt boos, onbeleefd, afwijzend. Toch is deze uitspraak vaak geen teken van disrespect. Sterker nog: bij gevoelige en snel overprikkelde kinderen kan dit zinnetje juist een belangrijke aanwijzing zijn dat hun emmer overloopt.

Gevoelige kinderen verwerken informatie vaak diepgaander dan andere kinderen. Geluiden, emoties van anderen, drukke schooldagen, sociale verwachtingen en veranderingen kunnen harder binnenkomen.

Gedurende de dag stapelen al die indrukken zich op. Op school houden veel kinderen zich nog groot. Ze luisteren, passen zich aan en proberen mee te komen. Eenmaal thuis komt de ontlading.

Dat is vaak het moment waarop ouders ineens horen: "Laat me gewoon even met rust!" Niet omdat hun kind hen niet lief vindt, maar omdat er simpelweg geen ruimte meer is voor extra prikkels.

Wanneer een kind overprikkeld raakt, lukt het vaak niet meer om gevoelens goed onder woorden te brengen. In plaats van te zeggen: "Ik heb behoefte aan rust." "Mijn hoofd zit vol." "Alles voelt me teveel", zegt een kind domweg: "Laat me met rust."

Het kind probeert zichzelf te beschermen tegen nog meer informatie, vragen of verwachtingen.

Veel ouders vragen zich af waarom hun kind op school voorbeeldig gedrag laat zien, maar thuis ontploft. Dat komt doordat thuis vaak de veiligste plek is. Kinderen hoeven daar minder energie te steken in aanpassen of controleren van hun emoties.

De spanning die gedurende de dag is opgebouwd, komt er thuis uit. Hoewel dat soms frustrerend voelt voor ouders, is het eigenlijk een teken van vertrouwen.

Naast het veelvuldig zeggen van "laat me met rust" kun je ook deze signalen herkennen:

- Snel boos of geïrriteerd reageren

- Huilen om kleine dingen

- Zich terugtrekken op de eigen kamer

- Discussies vermijden

- Klagen over hoofdpijn of buikpijn

- Meer behoefte aan schermtijd of alleen zijn

- Moeite hebben met concentreren

Hoe meer signalen tegelijk aanwezig zijn, hoe groter de kans dat overprikkeling een rol speelt.

Bron: Mama magazine