Vergis je niet: ex-buschauffeur was een slecht mens

zaterdag, 03 januari 2026 om 17:32

bijgewerkt om zaterdag, 03 januari 2026 om 17:41

Nicolás Maduro begon als buschauffeur in Caracas en groeide uit tot president, maar onder zijn bewind is Venezuela veranderd in een land waar armen in de rij staan voor meel en medicijnen of noodgedwongen vluchten. Zijn beleid van economische controle, corrupt cliëntelisme en brute repressie trof juist de armste Venezolanen het hardst. Amerika heeft er uiteraard nisk te zoeken, maar aan de regering van Madura is weinig verloren.

Van buschauffeur tot sterke man

Maduro werkte jarenlang als buschauffeur bij het metronet van Caracas en werd vakbondsleider, waarna hij via Chávez’ beweging omhoog klom tot minister, vicepresident en uiteindelijk president.
Na de dood van Chávez in 2013 erfde hij een olierijk land dat al kwetsbaar was, maar onder zijn leiding raakte de economie in een vrije val en werd Venezuela feitelijk een dictatuur.

Economisch wanbeleid en hyperinflatie

De regering-Maduro trok de lijn van extreme staatscontrole door: prijzen werden vastgezet, bedrijven en boerderijen genationaliseerd en investeerders weggejaagd, waardoor productie instortte.
Het massaal bijdrukken van geld om tekorten te dichten leidde tot hyperinflatie; in 2021 leefde volgens het ENCOVI-onderzoek 95 procent van de bevolking in armoede, waarvan 77 procent in extreme armoede.

live-venezuela-trump-spreekt-van-briljante-operatie-maduro-aangeklaagd-in-new-york

Tekorten, honger en zorginstorting

In supermarkten verdwenen basisproducten als melk, rijst, olie, toiletpapier en medicijnen; armen stonden uren in de rij voor een zak bonen of meel, vaak om uiteindelijk met lege handen naar huis te gaan.
In openbare ziekenhuizen waren volgens artsen en Human Rights Watch in sommige jaren meer dan 90 procent van de noodzakelijke medicijnen niet beschikbaar, waardoor eenvoudige aandoeningen levensbedreigend werden.

Voedsel als politiek wapen

Maduro introduceerde de CLAP-voedselpakketten, bedoeld voor arme gezinnen, maar de inhoud werd kleiner, de kwaliteit slechter en corruptie wijdverspreid; partijgetrouwen kregen eerder en betere pakketten dan critici.
In plaats van structurele hulp maakte dit mensen afhankelijk van de staat: wie protesteerde of niet loyaal was, riskeerde dat zijn voedselpakket uitbleef.

Repressie en massale exodus

Protesten tegen honger, corruptie en verkiezingsfraude werden neergeslagen met harde hand; oppositieleden, activisten en zelfs gewone demonstranten werden gearresteerd, mishandeld of gedood.
Miljoenen Venezolanen vluchtten: eerst vijf miljoen, later volgens de VN bijna acht miljoen mensen, vaak arme gezinnen die te voet naar Colombia en andere buurlanden trokken op zoek naar eten en werk.

Deze combinatie van wanbeleid, afgedwongen afhankelijkheid en geweld maakte het dagelijks leven voor arme Venezolanen niet alleen arm, maar ook angstig en uitzichtloos.