De Knoopjes ontmaskerd: duur, hard en allesbehalve aardig

Jarenlang werden Geert-Jan en Carry Knoops neergezet als het keurige, charmante advocatenechtpaar dat boven de rauwe advocatuur uitstijgt. Het beeld: moreel kompas, verstandige woorden in talkshows, een soort geweten van de rechtsstaat.

Maar wie de verhalen van oud‑medewerkers en ontevreden cliënten leest, ziet eerder een geoliede machtsmachine dan een baken van beschaving. Een kantoor waar wordt gesproken over een ‘schrikbewind’, afluisterende telefoons en camera’s, is niet zorgvuldig: het is verrot.

Daar komt de rekening bovenop. Knoops rekent 650 euro per uur, waar de meeste advocaten voor de helft tot tweederde werken, zelfs in complexe zaken. In één relatief overzichtelijke strafzaak liep de rekening op tot ruim 215.000 euro, in een andere werden 326 uren gedeclareerd waarvan 47 uur intern overleg. Collega‑advocaten noemen de tijdsbesteding “onwerkelijk” en de rekeningen “exorbitant”, en het is moeilijk daar een ander woord voor te vinden. Dit is geen incidentele uitschieter, maar een systematiek waarin uurtarief en dossier dikker lijken dan de verdediging.

Nog kwalijker: de kwaliteit van de bijstand is onderwerp van tuchtklachten. Huidige raadslieden spreken van een “abominabele” verdediging en wijzen op strategische keuzes die hun cliënt in de ogen van de rechtbank juist ongeloofwaardig maakten. Eerder werd het kantoor al teruggefloten wegens dubbeltellingen in kosten; slechts een deel van de gevraagde vergoeding werd toegewezen. Dat is precies het scenario waar de Europese rechtspraak voor waarschuwt: vage overeenkomsten op basis van alleen uurtarief, zonder heldere kosteninschatting, zijn in strijd met consumentenbescherming. Toch komt dit bij een topkantoor kennelijk nog gewoon voor.

En waar blijft de sector zelf? De Orde van Advocaten benadrukt al jaren dat cliënten naar de tuchtrechter kunnen stappen, maar in de praktijk is dat een tijdrovend, intimiderend traject. Ondertussen blijft het aura van onaantastbare topadvocatuur in stand: veel media, veel morele retoriek, weinig transparantie over wat er echt wordt geleverd voor dat tarief. De zaak‑Knoops legt daarmee een pijnlijke waarheid bloot: in de bovenlaag van de advocatuur is “aardig” vaak vooral een merknaam, en betaalt de cliënt de rekening voor een imago, niet voor uitzonderlijke rechtvaardigheid.