Zwembad: chloor doet veel, maar lang niet alles.

Met de eerste warme dagen op komst duiken miljoenen Europeanen straks weer het zwembad in. Maar hoe hygiënisch is dat verkoelende blauw eigenlijk? Een Amerikaanse immunologe trok deze zomer in PBS News een nuchtere conclusie: chloor doet veel, maar lang niet alles.

Volgens een rapport van de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention registreerden de VS tussen 2015 en 2019 meer dan tweehonderd uitbraken die te herleiden waren naar openbare zwembaden en waterparken, met ruim 3.600 zieken. De klachten varieerden van huidirritatie en zwemmersoor tot stevige darminfecties. Eerder onderzoek van de CDC vond zelfs in 58 procent van de geteste poolfilters sporen van E. coli, een directe indicator van fecale verontreiniging.

De grootste boosdoener is Cryptosporidium, een parasiet met een taaie schil die tot tien dagen in chloorwater overleeft, schrijft hoogleraar biomedische wetenschappen Lisa Cuchara. Een Nederlandse studie vond de parasiet of de verwante Giardia in 11,8 procent van geanalyseerde filtermonsters uit binnenbaden. Het RIVM waarschuwt dat de parasiet resistent is tegen chloor en alleen via filtratie, UV of ozon te verwijderen valt.

Wie denkt dat een sterke chloorlucht juist een teken van schoon water is, zit ernaast. Die geur ontstaat als chloor reageert met zweet en urine — en juist die chlooramines kunnen ogen en luchtwegen irriteren. Canadees onderzoek schatte dat in één bad van 830.000 liter zo'n 75 liter urine zat.

De remedie is opvallend simpel: vóór het zwemmen een minuut douchen, niet zwemmen met diarree of een open wondje, en water buiten de mond houden. Want het echte gevaar in het zwembad zwemt niet rond — het zit naast je op de rand.