Rechter fluit baas terug na ‘ontmaskering’ zieke werknemer

Een Rotterdamse chauffeur die ziek thuis zat maar door een privédetective op badslippers met hond en op het voetbalveld werd gespot, blijft toch niet ontslagen. Het Haagse gerechtshof vindt het bewijs te mager voor ontslag op staande voet en houdt de werkgever een spiegel voor: zelfs bij vermoede fraude is zorgvuldigheid geen keuze, maar plicht.

Het leek een klassiek geval van frauduleus ziekteverzuim: een werknemer meldt zich na zijn proeftijd ziek met knieklachten, zegt dat hij “met krukken loopt” en de deur niet uit kan, maar wordt even later gesignaleerd achter het stuur, op het voetbalveld en met een flinke hond aan de lijn. De werkgever, een afvalverwerker uit Rotterdam, krijgt argwaan nadat twee bloembezorgbezoeken aan huis op niets uitlopen en schakelt een bedrijfsrechercheur in. Binnen vier dagen ligt er een rapport met videobeelden van de ogenschijnlijk kwieke chauffeur op badslippers, zonder krukken, trappen lopend en actief op straat.

De reactie van het bedrijf is hard: ontslag op staande voet wegens ‘frauduleus ziekteverzuim’ en een rekening voor de kosten van het recherchebureau. De kantonrechter gaat daar aanvankelijk in mee en verklaart het ontslag rechtsgeldig. Maar in hoger beroep oordeelt het gerechtshof Den Haag anders: het rapport van de privédetective is “onvoldoende bewijsmateriaal” voor zo’n zware maatregel. De man had al twee knieoperaties achter de rug, gebruikte pijnstilling, was naar de fysiotherapeut verwezen en droeg een kniebrace; bovendien verslechterden zijn klachten in de loop van de dag. In die context, en tegen de achtergrond van een conflict over onbetaalde overuren, had de werkgever eerst opnieuw een arboverpleegkundige of bedrijfsarts moeten inschakelen in plaats van direct naar ontslag te grijpen.

Juristen wijzen er al jaren op dat ontslag op staande voet de zwaarste sanctie is in het arbeidsrecht. Het mag alleen als er een dringende reden is én als de reactie proportioneel is, zeker bij zieke werknemers die extra bescherming genieten. “Werkgevers moeten daarom zorgvuldig handelen bij het geven van ontslag op staande voet”, zei DAS-advocaat Pascal Besselink eerder al over deze zaak. Dat betekent: medisch laten herbeoordelen, goed dossier opbouwen, waarschuwen en pas daarna de zwaarste stap overwegen.

Deze uitspraak onderstreept hoe dun het koord is waarop werkgevers balanceren tussen controle en wantrouwen. Bedrijfsrecherche, video-opnames en huisbezoeken zijn geen juridisch gouden kogel, maar slechts één puzzelstukje in het grotere geheel. Wie alleen op dat ene stukje leunt, loopt het risico om achteraf zelf de boete te betalen – in dit geval zo’n 7000 euro schadevergoeding én het wegstrepen van de recherchekosten.

De vraag die blijft hangen: wanneer is iemand nou eigenlijk echt te ziek om te werken – en wie durft nog te oordelen op basis van een paar filmpjes in de middagzon?