Mojtaba Khamenei, de nieuwe Iraanse Opperste Leider en zoon van de omgekomen ayatollah
Ali Khamenei, blijkt volgens gelekte Amerikaanse diplomatieke stukken jarenlang in Londen te zijn behandeld voor ernstige impotentieproblemen. De mullahs moeten niks weten van seks. Behalve als het om henzelf gaat.
Volgens een
diplomatiek bericht uit 2008, dat via
WikiLeaks openbaar werd, moest Mojtaba meerdere keren naar dure privéklinieken in Londen, waaronder het Wellington en het Cromwell Hospital. Het zou in totaal om minstens vier behandelingen gaan, waarbij een van de verblijven twee maanden duurde en uiteindelijk leidde tot de geboorte van een zoon, Ali, vernoemd naar zijn grootvader. De familie zou hem onder druk hebben gezet snel voor nageslacht te zorgen, cruciaal in een systeem waar bloedlijnen en erfopvolging politieke legitimiteit verschaffen.
Impotentie
Wereldwijd kampen naar schatting honderden miljoenen mannen met erectieproblemen; in Europa wordt een prevalentie van grofweg 10 tot 20 procent bij mannen boven de 40 jaar genoemd. In Iran geldt impotentie in conservatieve kringen als een legitieme reden voor echtscheiding, wat de sociale en religieuze druk om het probleem te ‘repareren’ vergroot. Het schrijnende is hier minder de aandoening zelf dan de ongelijke toegang: waar gewone Iraniërs worden getroffen door sancties, inflatie en zorgtekorten, wijken de machtigen uit naar peperdure westerse ziekenhuizen om in stilte hun mannelijkheid en dynastie veilig te stellen
Seksuele therapie via ‘tijdelijke huwelijken’
Opvallend is dat de therapie niet alleen medisch was, maar volgens verschillende media ook
seksuele training omvatte met zogenoemde ‘tijdelijke echtgenotes’. Deze zogeheten tijd‑ of muta‑huwelijken zijn binnen het sjiitische recht een religieus geaccepteerde constructie waarbij een huwelijk voor een beperkte periode wordt gesloten, van een minuut tot 99 jaar, met een financiële compensatie voor de vrouw. In veel soennitische landen worden dergelijke constructies inmiddels als een vorm van prostitutie gezien en verboden, maar in
Iran worden ze notarieel vastgelegd en blijven ze deel van de religieus gelegitimeerde praktijk.
Mojtaba zou in Londen minstens twee van die kortstondige huwelijken zijn aangegaan, juist om binnen de religieuze regels seks te kunnen hebben terwijl zijn
impotentie werd behandeld. Vrouwen om mee te oefenen dus.
Deze WikiLeaks‑onthullingen raken zo de kern van het Iraanse theocratische systeem: een regime dat naar buiten toe ijvert voor religieuze zuiverheid, maar achter de schermen niet terugschrikt voor luxe westerse zorg en religieuze juridische trucs om het privéleven van de eigen leiders te regelen. De vraag is minder of een geestelijk leider impotentie mag laten behandelen, en meer hoeveel hypocrisie een samenleving tolereert van wie haar meent te vertellen hoe ze moet leven.