Terwijl Iraniërs thuis gebukt gaan onder inflatie en sancties, blijkt de nieuwe Opperste Leider Mojtaba Khamenei via een schimmig netwerk te verdienen aan Europese luxe‑hotels, onder meer in Frankfurt. Zijn naam duikt op achter een vastgoedimperium waarin vijfsterrenhotels, golfresorts en winkelcentra zijn ondergebracht in een web van brievenbusfirma’s en stromannen.
De kern van de constructie is de Iraanse zakenman Ali Ansari, volgens het Verenigd Koninkrijk onder sancties wegens vermoedelijke financiering van de Revolutionaire Garde. Onderzoek van de Financial Times en Bloomberg laat zien hoe Ansari via offshorebedrijven in Luxemburg, St. Kitts en Nevis, Duitsland en Spanje een portefeuille van naar schatting 400 miljoen euro opbouwde, met onder meer het Hilton Frankfurt City Centre en Hilton Frankfurt Gravenbruch. Bloomberg koppelt het eigendom door naar Mojtaba Khamenei, die zelf al jaren op de Amerikaanse sanctielijst staat.
Dat levert een ongemakkelijke vraag op: hoe kan iemand die in Washington als persona non grata geldt, ongestoord meeverdienen aan kamers van meer dan 1.000 euro per nacht in het hart van Europa? Een deel van het antwoord zit in de lappendeken van sanctieregimes: Ansari is wel gesanctioneerd door het VK, maar (nog) niet door de EU, en Khamenei’s naam komt in geen enkel eigendomsregister voor. Juridisch is er dus vaak geen verbod, moreel wringt het des te meer.
De top is steenrijk
Volgens de Financial Times bedraagt de bekende waarde van Ansari’s Europese vastgoedbezit circa 400 miljoen euro, variërend van een golfresort op Mallorca tot een Oostenrijks skihotel. Britse autoriteiten hebben daarnaast voor meer dan 150 miljoen pond aan Londense vastgoedbezittingen bevroren. Tegelijkertijd leeft volgens internationale schattingen meer dan de helft van de bevolking in Iran onder de armoedegrens, mede door sancties die de economie verstikken while de politieke elite zich juist daarbuiten indekt.
Voor Europese regeringen komt hiermee een ongemakkelijke spiegel omhoog: zolang eigendom via trusts, tussenpersonen en exotische jurisdicties kan worden verhuld, blijft het verschil tussen strenge sanctieretoriek en zachte hotelkussens vooral een kwestie van perspectief.
Loading