Waarom de ene mozzarella drie keer duurder is dan de andere

In het koelvak zien ze er identiek uit: witte bollen in bleek vocht, soms zelfs in bijna dezelfde verpakking. Toch kost de ene mozzarella drie keer zoveel als de andere. Hoe kan dat?

Een deel van de verklaring zit in de herkomst van de melk. Mozzarella van koemelk uit anonieme megastallen is nu eenmaal goedkoper dan buffelmozzarella van kleine boeren met hogere voeder‑ en energiekosten. Certificering, dierenwelzijn en arbeidsomstandigheden worden steeds vaker meegerekend in de prijs.

Daarbovenop komt de kracht van het label. AOP‑ en DOP‑stempels, regionale benamingen en Italiaanse vlaggen op de verpakking laten consumenten meer betalen, ook als het productiewerk deels verplaatst is naar lagelonenregio’s. Marketing en merkopbouw zijn bij kaas al bijna zo belangrijk als bij wijn.

En dan is er nog de supermarkt zelf. Huismerken worden vaak onder scherpe voorwaarden ingekocht, terwijl premiummerken extra marge opleveren. De prijs vertelt dus niet alleen iets over de melk, maar ook over logistiek, marketing en machtsverhoudingen in de voedselketen.

De vraag blijft: proef je dat verschil echt terug op je pizza of in je caprese, of betaal je vooral voor een verhaal op het etiket? Als je een snob bent moet je natuurlijk de duurste nemen. Maar anders kan je eens proberen hoe het goedkoopst smaakt.