Kaas met korst: dit mag je opeten – en dit liever niet

Je kunt het plastic randje van kaas beter niet opeten, al word je er van een paar hapjes waarschijnlijk niet meteen ziek van. Het gaat om een soort kunststof met een schimmeldodend middel erin, bedoeld als verpakking – niet als voedsel.

Het rode of gele laagje rond veel Goudse en Beemsterkazen bestaat vooral uit polyvinylacetaat, dezelfde kunststof die ook in houtlijm wordt gebruikt. Die coating beschermt de kaas tegen schimmels, bacteriën en vraatzuchtige kaasmijten en voorkomt uitdroging tijdens het rijpen. Voor extra bescherming voegen producenten vaak natamycine toe, een schimmelremmer die in de EU als conserveermiddel E235 is goedgekeurd.

Natamycine wordt door Europese en internationale voedselautoriteiten als veilig beoordeeld zolang het alleen als oppervlaktelaag wordt gebruikt. Europese regels schrijven voor dat het middel niet meer mag worden aangetroffen in de kaas zelf op een diepte van 5 millimeter onder de korst. In kleine hoeveelheden levert de coating dus geen direct gezondheidsgevaar op, al worden er wel maag-darmklachten gemeld bij mensen die er veel van binnenkrijgen.

Voedselveiligheids- en zuivelexperts adviseren om het plastic laagje niet te eten en de rand enkele millimeters onder de coating weg te snijden. De échte kaaskorst daaronder – zonder kunststoflaag – kun je in principe gewoon opeten, al is de smaak vaak pittiger en zouter. Wie het helemaal naturel wil, kan kiezen voor natuurkazen die worden beschermd met schimmelkorst, spekvet of weiboter in plaats van plastic.