Hij huilde bij de begrafenis van zijn moeder. Daarna bijna twintig jaar niet meer.
Prins Harry (42) vertelt in een nieuwe online cursus over rouw hoe diep hij zijn verdriet om prinses Diana wegstopte. Zo diep dat hij haar stem en haar lach vergat.
Wat hem uiteindelijk hielp, was geen gesprek. Het was een geur.
Twaalf jaar en niet mogen instorten
Diana kwam op 31 augustus 1997 om het leven bij een auto-ongeluk in Parijs. Harry was twaalf. “Ik huilde niet toen ik hoorde dat mijn moeder was overleden. Alleen bij haar begrafenis, en daarna bijna twintig jaar niet meer.”
Hij dacht dat dat kracht was. “Maar dat was het niet. Ik was een jongen van twaalf die niet mocht instorten en geen idee had hoe hij moest herstellen.”
Dat hij prins was, veranderde daar weinig aan. “Je zou denken dat ik de beste hulp ter wereld had. Ik ben verdorie een prins. Maar ik rouwde nog steeds en kon nergens met die gevoelens terecht.”
Ook de mooie herinneringen verdwenen
Al dat wegdrukken had een prijs. Niet alleen de pijnlijke herinneringen raakten zoek, ook de goede. “Ik vergat hoe mijn moeder klonk. Ik vergat haar lach.” Zonder foto kon hij zich haar gezicht nauwelijks nog voor de geest halen.
Jaren later stelde een therapeut voor om haar parfum op te zoeken. Dat was First van Van Cleef & Arpels, haar favoriete geur. “Het was alsof ik naar een andere tijd werd gebracht. Alles wat daarvoor op slot zat, ging open.”
Helemaal nieuw is dat verhaal niet. In zijn memoires Spare uit 2023 beschreef hij al hoe hij een flesje van dat parfum meenam naar een therapiesessie.
“Ik vergat hoe mijn moeder klonk. Ik vergat haar lach.”
Schuldgevoel bij geluk
Lang voelde Harry zich schuldig als hij plezier had. Verdrietig en verdoofd blijven voelde voor hem als bewijs dat hij haar miste. Pas later drong door dat zij vooral wilde dat hij gelukkig was. “Dat heeft me bevrijd.”
Paniek in een overhemd
Ook zijn werk als royal eiste zijn tol. Openbare optredens werden op een gegeven moment “pure paniek, van begin tot eind”. “Alleen al een hemd aantrekken, het aanspannen van de kraag, voelde letterlijk alsof ik stikte.” Op weg naar zijn werk kreeg hij paniekaanvallen in de auto. Zijn grootste angst was dat hij zou gaan zweten.
Het leger noemt hij “de perfecte afleiding”. Na zijn tweede missie in Afghanistan, in 2013, trok hij zich steeds meer terug. Hij zat liever thuis op de bank met Friends dan tussen zijn vrienden.
“Alles wat ik doe, alles waar ik mijn energie in steek: ik hoop dat mijn moeder er trots op zou zijn.”
Tien dagen, niet langer
Tegenwoordig vindt Harry houvast bij Meghan en hun kinderen Archie en Lilibet. Hij houdt zich aan één vaste regel: nooit langer dan tien dagen weg van zijn vrouw en kinderen. Bij een foto van Diana zoekt hij nog geregeld troost. Op moeilijke momenten spreekt hij haar rechtstreeks aan: “Wijs me de juiste weg.”
Over de cursus
Redefining Grief: Building Resilience Through Loss verscheen op 8 oktober op het betaalde onlineplatform MasterClass, vlak voor Wereld Mentale Gezondheidsdag op 10 oktober. Harry voert het gesprek met neurowetenschapper Mary-Frances O’Connor van de University of Arizona, die zelf ook haar moeder heeft verloren. De cursus bestaat uit vijf lessen, van anders kijken naar rouw tot het omzetten van pijn in een doel.