Als je tas van 2.000 euro sneller uit elkaar valt dan Zara

De gouden regel van luxe – dat hoge prijs gelijkstaat aan uitzonderlijke kwaliteit – begint zichtbaar te verkruimelen. Waar een tas of jas vroeger een leven lang meeging, laten nu zelfs topmerken steken vallen en schuiven zij ongemerkt op richting fast fashion.​

In de CNN-reportage die dit debat aanwakkerde, vertelt influencer Wisdom Kaye hoe knopen van zijn nieuwe Miu Miu-vest direct afbraken zodra hij het thuis opendeed, terwijl een andere klant klaagt dat de koordjes van een fleecejas van zo’n 2.000 dollar al na een maand uit de mouw schoten. “As soon as I get home, everything broke,” verzucht Kaye in een inmiddels virale video. Zulke verhalen tasten het aura van luxe aan: wie zoveel betaalt, verwacht erfstukkwaliteit, geen retourtje na de tweede draagbeurt.

Experts signaleren dat de kern van het probleem ligt in een bedrijfsmodel dat draait om groei, niet om vakmanschap. Journalist Dana Thomas beschrijft hoe luxehuizen de afgelopen decennia onzichtbaar bezuinigden: voeringen verdwenen, gebreide truien werden uit losse panelen aan elkaar gezet, knopen vielen sneller af, terwijl de prijzen juist exponentieel stegen. Tegelijkertijd worden dure merken steeds vaker in dezelfde fabrieken gemaakt als middenklasse-labels, met goedkopere materiaalmixen – bijvoorbeeld “wollen” jassen die voor 70 procent uit polyester bestaan. (Obscene Prices, Declining Quality: Luxury Is in a Death Spiral)

De logica achter die kwaliteitsval loopt parallel met fast fashion: producten mogen simpelweg niet té lang meegaan. Analisten wijzen erop dat beursgenoteerde luxegroepen elk kwartaal groei moeten laten zien; dat botst met het oude ideaal van een tas of jas die generaties meegaat. Zoals leerexpert Volkan Yilmaz het formuleert: hoe kunnen bedrijven jaar op jaar meer verkopen “if everything lasts forever”? De grens tussen wegwerpjurk van de high street en “investment piece” van het modehuis wordt zo gevaarlijk dun.​

Toch is dit geen requiem voor alle luxe. Merken als Hermès laten zien dat het ook anders kan: elke Birkin-tas wordt nog altijd door één enkele ambachtsman met dezelfde zadelsteek gemaakt die het huis sinds 1837 gebruikt, een techniek die zo stevig is dat een tas probleemloos gerepareerd en doorgegeven kan worden. Juist dat model van traagheid, schaarste en herstelbaarheid maakt Hermès nu tot een van de meest waardevolle luxebedrijven ter wereld – een zeldzaam voorbeeld dat bewijst dat hooggeprijsde spullen wél echt duurzaam en repareerbaar kunnen zijn.