Nieuwe studie: PFAS verzwakt mogelijk de botten van kinderen

De onrust rond zogeheten forever chemicals groeit. Deze hardnekkige stoffen, officieel bekend als PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen), zijn inmiddels overal terug te vinden: in drinkwater, voedsel, bodem en zelfs in ons bloed. Nieuw onderzoek uit de Verenigde Staten en Canada voegt een zorgwekkend hoofdstuk toe aan dit dossier: een mogelijke link tussen PFAS en verzwakte botten bij kinderen.

Wetenschappers volgden 218 kinderen gedurende hun jeugd en analyseerden concentraties van verschillende PFAS-varianten in hun bloed, waaronder PFOA, PFOS, PFHxS en PFNA. Deze gegevens werden vergeleken met metingen van botdichtheid op verschillende leeftijden. De resultaten laten een opvallend patroon zien: kinderen met hogere PFOA-waarden hadden op 12-jarige leeftijd een lagere botdichtheid in de onderarm.

Hoewel het onderzoek observationeel is en dus geen direct oorzakelijk verband aantoont, zijn de uitkomsten volgens epidemiologen reden tot zorg. “Dit draagt bij aan het groeiende bewijs dat blootstelling aan PFAS op jonge leeftijd langdurige gezondheidseffecten kan hebben”, zegt onderzoeker Jessie Buckley van de University of North Carolina.

Opvallend is dat het verband sterker werd waargenomen bij meisjes. Waarom dat zo is, blijft vooralsnog onduidelijk, maar het suggereert dat geslacht een rol kan spelen in de gevoeligheid voor deze stoffen. Ook de timing van blootstelling lijkt cruciaal: de impact van PFAS verschilt afhankelijk van de leeftijd waarop kinderen eraan worden blootgesteld.

De mogelijke gevolgen zijn niet gering. Volgens de onderzoekers kan het verschil tussen hoge en lage PFAS-blootstelling neerkomen op een tot 30 procent hogere kans op botbreuken. Lage botmassa op jonge leeftijd wordt bovendien in verband gebracht met aandoeningen als osteoporose op latere leeftijd.

Een van de hypothesen is dat PFAS de vitamine D-huishouding verstoort, een essentiële factor voor botopbouw. Zeker in de kindertijd, wanneer het lichaam zich razendsnel ontwikkelt, kan zo’n verstoring grote gevolgen hebben.

Gelukkig is juist PFOA, de stof die het sterkst met botproblemen wordt geassocieerd, wereldwijd verboden onder het Verdrag van Stockholm. Toch blijft het aanwezig in het milieu door decennialang gebruik in onder meer textiel, elektronica en schoonmaakmiddelen.

Het probleem reikt verder dan één stof. Van de ruim 10.000 PFAS-varianten zijn er slechts enkele grondig onderzocht en meerdere blijken schadelijk: van kankerrisico’s tot versnelde veroudering.

De boodschap van de onderzoekers is helder: het terugdringen van PFAS-blootstelling, vooral in cruciale ontwikkelingsfasen, is essentieel. Tegelijkertijd is vervolgonderzoek nodig om te begrijpen hoe deze stoffen de gezondheid op langere termijn beïnvloeden.

Bron: Science Alert