Een dagje Trump: 50 procent meer voor defensie en weg uit 66 verdragen en internationale verdragen

"Ik ben tot de conclusie gekomen dat, in het belang van ons land, vooral in deze zeer turbulente en gevaarlijke tijden, ons militaire budget voor 2027 geen 1 biljoen dollar, maar 1,5 biljoen dollar zou moeten bedragen," verklaarde Trump woensdag op zijn online platform Truth Social. Dat zou een stijging van 50 procent betekenen.​

Die sprong komt bovenop jaren van stijgende defensie-uitgaven en maakt de VS in zijn eentje goed voor een nog groter deel van de wereldwijde militaire uitgaven. Voor andere landen is dat geen abstract getal, maar een strategisch signaal: wie niet mee omhoog gaat, loopt het risico militair gemarginaliseerd te worden. Zo voedt Washington een nieuwe wapenwedloop, met Moskou en Peking als vanzelfsprekende deelnemers.​

Ter vergelijking: China volgt op een aanzienlijke afstand op de tweede plaats. Volgens schattingen van experts heeft Peking recentelijk zo'n 310 tot 320 miljard dollar aan defensie uitgegeven. Ondanks continue stijgingen is het Chinese budget slechts ongeveer een derde van het Amerikaanse budget. Rusland staat wereldwijd op de derde plaats. Moskou investeert momenteel jaarlijks zo'n 150 miljard dollar in zijn strijdkrachten. Het Russische defensiebudget is daarmee ongeveer zes keer kleiner dan dat van de VS, maar is sinds het begin van de oorlog in Oekraïne aanzienlijk gestegen. Duitsland staat momenteel wereldwijd op de vierde plaats wat betreft militaire uitgaven en behoort daarmee tot de vijf grootste militaire donoren ter wereld. Volgens gegevens van het Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI) bedroegen de Duitse defensie-uitgaven recentelijk zo'n 88,5 miljard dollar, waarmee Duitsland het land is met het grootste militaire budget in Centraal- en West-Europa.

Parallel aan die militarisering draait Trump de schroeven aan onder de multilaterale orde. Hij trekt de VS terug uit klimaatafspraken, wereldgezondheidsfora, belasting- en anticorruptieplatforms en andere internationale organisaties en verdragen. Het precieze lijstje verschilt per dag en per lek, maar de rode draad is duidelijk: minder regels, minder binding, meer eenzijdige manoeuvreerruimte voor Washington.​

Door uit tientallen organisaties te stappen, verzwakt de VS niet alleen de instituties zelf, maar ook de norm dat grote landen zich aan gezamenlijk afgesproken spelregels houden. Dat is koren op de molen van andere grootmachten, die al langer klagen over “westerse” regels en nu met meer gemak eigen, parallelle structuren optuigen – met eigen standaarden voor data, handel, energie en veiligheid.​

Trump gaat verder tekeer dan in zijn eerste termijn: meer geld voor wapens, meer minachting voor verdragen, meer druk op bondgenoten. Wie dat nog steeds wegzet als “retoriek” kijkt niet naar de begrotingen, niet naar de opzegbrieven en niet naar de gaten die in de internationale instituties slaan.​

De vraag is niet meer of de wereldorde verandert, maar wie de leegte vult die de VS achterlaat.

Er is nog één uitweg: als Trump in November de congres-verkieizngen verliest, krijgt hij tegenwerking, of pleegt hij een staatsgreep