Hoe heeft Pakistan vrede bemiddeld tussen de VS en Iran?

Pakistan profileert zich plots als onmisbare tussenpersoon in het conflict tussen Washington en Teheran – en gokt daarmee zowel op prestige als op erkenning. Terwijl eerdere bemiddelaars als Zwitserland, Qatar en Oman buitenspel raakten of zelf doelwit werden, schuift Islamabad nu het eigen “Islamabad-akkoord” naar voren: een door Pakistan geschreven routekaart met een onmiddellijk staakt-het-vuren en belofte van latere, bredere afspraken.

Legerchef Asim Munir en premier Shehbaz Sharif vullen elkaars rol daarbij handig aan. Munir onderhoudt intensieve lijnen met Washington, onder meer via vicepresident JD Vance, terwijl Sharif publiekelijk bij president Trump aandringt op een verlenging van het staakt-het-vuren en op heropening van de strategische Straat van Hormuz door Iran als gebaar van goede wil. Voor Pakistan staat er ook economisch veel op het spel: het land is sterk afhankelijk van olie, gas en kunstmest die door die waterweg passeren.

Toch is de prijs van deze bemiddelingsrol onzeker. De relaties met Iran zijn broos, de Shia‑minderheid in eigen land is een bron van spanning en een geheim defensiepact met Saoedi‑Arabië kan Pakistan dieper de oorlog in trekken dan het zelf wil. Analisten waarschuwen dat Islamabad weliswaar even in de diplomatieke spotlights staat, maar ook veel te verliezen heeft als de gesprekken mislukken – en opnieuw achterblijft zonder de beloning waarop het gokt.