Kun je ook té extravert zijn?

Extravert zijn geldt zo’n beetje als het gouden persoonlijkheidskenmerk van onze tijd. Extraverten zijn energiek, sociaal, zichtbaar. Ze praten makkelijk, nemen ruimte in en lijken altijd ‘aan’ te staan. In vergaderingen, op feestjes en op de werkvloer worden ze vaak beloond. Maar zoals bij zoveel goede eigenschappen geldt ook hier: meer is niet altijd beter.

Want wat gebeurt er als extraversie doorschiet? Persoonlijkheid is geen aan-uitknop. Hoewel we graag denken in hokjes – introvert of extravert – bewegen de meeste mensen zich ergens in het midden. Soms zoek je gezelschap, soms rust. Dat is normaal. Eigenschappen als extraversie bevinden zich meestal op een belcurve: de meerderheid zit rond het gemiddelde.

Wie duidelijk extraverter is dan de meeste mensen – pakweg driekwart van de bevolking – profiteert vaak van de bekende voordelen: zelfvertrouwen, enthousiasme, energie. Maar aan de uiterste rand van die schaal, bij de echte uitschieters, kan extraversie ook een keerzijde krijgen.

Mensen die extreem extravert zijn, hebben vaak een sterke behoefte aan prikkels. Stilte verveelt, rust voelt ongemakkelijk. Nieuwe plannen, nieuwe mensen, nieuwe ideeën: het kan nooit snel of druk genoeg. Dat klinkt aantrekkelijk, maar het kan ook ten koste gaan van diepgang, concentratie en geduld.

Sociaal gezien kan het wringen. Extreme extraverten onderbreken sneller, praten door anderen heen of trekken onbewust het gesprek naar zich toe. Niet uit egoïsme, maar uit enthousiasme. Toch kan de omgeving zich ongezien of overvraagd voelen. En wie weinig ruimte laat voor pauze of reflectie, mist soms het moment om bij te sturen.

Het goede nieuws: je persoonlijkheid is niet in beton gegoten. Veranderen betekent niet dat je iemand anders moet worden, maar dat je leert schakelen waar dat nodig is.

Voor zeer extraverte mensen begint dat vaak bij bewustwording. Gedachten als “stilte is ongemakkelijk” of “ik moet dit nú zeggen” sturen gedrag aan. Door die gedachten op te merken en er niet meteen naar te handelen, ontstaat ruimte.

Kleine gedragsaanpassingen maken al verschil: iemand laten uitpraten, een stilte even laten bestaan, of na een onderbreking simpelweg zeggen: “Sorry, ga door.” Ook het bewust opzoeken van momenten met weinig prikkels – een wandeling zonder podcast, een taak in je eentje – helpt om tolerantie voor rust op te bouwen.

Extravert zijn is pas een probleem als het botst met wat jij belangrijk vindt. Wil je sterke, gelijkwaardige relaties? Dan kan te veel extraversie in de weg zitten. Je hoeft jezelf niet vast te pinnen op “zo ben ik nu eenmaal”. Een klein duwtje richting balans is vaak al genoeg.

Bron: Psychology Today