Naar inhoud springen

Een oorlog om taartjes? Vijf bizarre conflicten en het verhaal achter hun bijnaam

Samenleving
Geschilderde illustratie van een emoe naast een oud machinegeweer, een bakkerij met een taart achter gebroken glas en een zeventiende-eeuws Hollands zeilschip voor een klein eiland.
In 1828 stapt een Franse banketbakker in Mexico-Stad naar de autoriteiten. Hij is woest want soldaten hebben zijn winkel geplunderd. Tien jaar later ligt er een Franse vloot voor de Mexicaanse kust om verhaal te halen. Het is een van de vijf bizarre conflicten die National Geographic op een rij zette en Nederland speelt er zelf ook een rol in.

1. De gebakoorlog: Frankrijk tegen Mexico om een geplunderde bakkerij

De bakker, Remontel, vraagt Mexico om een schadevergoeding en krijgt nul op het rekest. Daarop klopt hij aan bij de Franse koning. Parijs ontdekt dat meer Franse winkeliers in Mexico gedupeerd zijn en eist in 1838 600.000 peso.
Mexico weigert opnieuw. Koning Louis Philippe I laat de Mexicaanse havens blokkeren en zijn vloot beschiet en verovert het fort San Juan de Ulúa bij Veracruz. Mexico verklaart Frankrijk daarop de oorlog, maar houdt het geen vier maanden vol. In het vredesakkoord van maart 1839 betaalt het land alsnog de 600.000 peso.
Generaal Antonio López de Santa Anna verloor bij de gevechten in Veracruz een been. Hij liet het later met militaire eer begraven.

2. De kortste oorlog ooit duurde korter dan een voetbalhelft

In augustus 1896 overlijdt Hamad bin Thuwaini, sultan van het Britse protectoraat Zanzibar. Zijn neef Khalid bin Barghash neemt de macht over, zonder toestemming van de Britten. Die eisen dat hij aftreedt. Hij weigert.
Op 27 augustus opent een Brits eskader van vijf oorlogsschepen het vuur op het paleis. Na 38 tot 45 minuten, afhankelijk van de bron, is het voorbij. Aan de kant van Khalid vallen zo’n vijfhonderd doden en gewonden, aan Britse kant raakt één man gewond, schrijft History Today. Khalid vlucht naar het Duitse consulaat, waar hij asiel krijgt.

3. De voetbaloorlog: El Salvador en Honduras

Ruim driehonderdduizend Salvadoranen trekken in de twintigste eeuw naar buurland Honduras, op zoek naar grond. Daar is veel landbouwgrond in handen van Amerikaanse fruitbedrijven, waardoor Hondurese boeren hun schaarse akkers met de nieuwkomers moeten delen. Honduras stuurt duizenden migranten terug en geruchten over moord en verkrachting verhitten de sfeer.
Midden in die spanning treffen de landen elkaar in de kwalificatie voor het WK van 1970. De beslissende wedstrijd, op 27 juni 1969 in Mexico-Stad, staat ondanks 1700 politieagenten op een kookpunt. Salvadoraanse fans scanderen “Moordenaars, moordenaars!” en El Salvador verbreekt nog voor de aftrap de diplomatieke banden. Het wint met 3-2.
Op 14 juli valt El Salvador Honduras binnen. Na ongeveer vier dagen dwingen buurlanden een staakt-het-vuren af, waardoor het conflict ook de Honderd-urenoorlog heet. Naar schatting kwamen zo’n drieduizend mensen om. Op het WK verloor El Salvador alle drie zijn wedstrijden zonder een doelpunt te maken.

4. Het Australische leger verloor van de emoe

Na een grote droogte trekken in 1932 zo’n twintigduizend emoes naar de graanvelden van West-Australië, waar ze de oogst vertrappen. De regering stuurt majoor Gwynydd Meredith met een paar soldaten, twee Lewis-machinegeweren en tienduizend kogels.
De loopvogels blijken sneller en taaier dan gedacht. Ze verspreiden zich zodra de mitrailleurs beginnen te ratelen. Na ruim een maand, van 2 november tot 10 december, trekt het leger zich terug. Meredith meldde 986 gedode emoes met 9860 kogels, een cijfer dat historici sterk betwijfelen.
Hadden wij een divisie die zoveel kogels kon incasseren als deze vogels, dan konden we elk leger ter wereld aan.
- Majoor Gwynydd Meredith, commandant van de operatie
De operatie ging de geschiedenis in als The Great Emu War, de grote emoe-oorlog.

5. De langste ‘oorlog’: Nederland tegen de Scilly-eilanden

In 1642 breekt in Engeland een burgeroorlog uit tussen royalisten en parlementariërs. De royalisten verliezen terrein en wijken uit naar Cornwall. Vanaf de nabijgelegen Scilly-eilanden kapen ze schepen, waaronder Nederlandse haringbuizen.
Admiraal Maarten Tromp vaart erheen om een schadevergoeding te eisen. Die krijgt hij niet en op 30 maart 1651 verklaart hij de eilanden volgens de overlevering de oorlog. Kort daarna nemen de parlementariërs Scilly in en Tromp zeilt naar huis zonder een schot te lossen. Vrede sluit niemand.
Of die oorlogsverklaring ooit geldig was, is twijfelachtig. Tromp had geen opdracht van zijn regering om oorlog te verklaren en Scilly was geen staat maar een deel van Engeland. In 1985 vraagt de plaatselijke historicus Roy Duncan de Nederlandse ambassade in Londen hoe het zit. Daar vinden ze geen vredesverdrag.
Het moet afschuwelijk zijn geweest voor de bewoners van Scilly om te weten dat wij op elk moment konden aanvallen.
- Rein Huydecoper, Nederlands ambassadeur in Londen
Op 17 april 1986 reist ambassadeur Rein Huydecoper naar de eilanden voor een symbolische vrede. Daarmee kwam na 335 jaar een einde aan een oorlog zonder één slachtoffer.
Meer weten?
loading

Loading