Waarom je altijd ruzie hebt met het laatste stukje buitenband na lekrijden. En hoe het wél moet

Elke doorgewinterde fietser kent het gevoel. Je staat langs de weg met een lekke band, je handen zwart van het rubber, het zweet gutst over je voorhoofd en je wil maar één ding: weer door. Negentig procent van de buitenband ligt er al op. Maar dat laatste stukje? Dat voelt alsof je een staalkabel over je velg probeert te trekken.

Je duimen doen pijn, je bandenlichters staan op knappen en je begint te twijfelen: is deze band misschien gewoon te klein? Nee dat valt wel mee. Het probleem zit niet in je spierkracht, maar in je techniek.

Het is een klassiek scenario: de eerste meters van de band glijden soepel op hun plek. Maar zodra je bij de laatste centimeters komt, lijkt de klus opeens onmogelijk geworden. Hoe hard je ook duwt, de band weigert mee te werken. Wat is er aan de hand?

Een fietsvelg is namelijk niet overal even breed. Aan de buitenkant zitten de randen waar de band uiteindelijk in vastklikt. Die hebben de grootste diameter. In het midden zit juist een verdiept gedeelte: het centrale kanaal, ook wel het diepbed genoemd.

En precies daar gaat het vaak mis. Veel fietsers proberen de band erop te leggen terwijl het deel dat al gemonteerd is nog op die hoge buitenranden ligt. Daardoor staat de band maximaal strak en blijft er geen millimeter speling over voor het laatste stuk.

De truc is simpel: duw de band naar het midden van de velg. Begin bij het ventiel en werk met beide handen tegelijk richting dat punt toe. Terwijl je dat doet, druk je het deel van de band dat al op de velg zit steeds naar het diepere midden. Je masseert de hieldraad als het ware de geul in.

Omdat de diameter daar kleiner is, ontstaat er wat extra speling. En precies die paar millimeter maken het verschil. Ineens rolt het laatste stukje band verrassend makkelijk over de velg, je hebt dan zelfs geen bandenlichters meer nodig.

Bron: Wielerrevue