Wat doet het hebben van een kat met je brein (en dat van de kat)?

Iedereen die een kat heeft, vraagt zich constant af water in hem of haar omgaat. Van honden denken we vaak wel te weten wat ze beleven. Katten zijn ondoorgrondelijk.

Katten staan bekend als onafhankelijke huisdieren, maar volgens recent onderzoek delen we een bijzondere band met hen– een band die grotendeels wordt gevoed door onze hersenchemie. Het belangrijkste stofje hierin is oxytocine, ook wel het liefdeshormoon genoemd. Dit is hetzelfde hormoon dat vrijkomt wanneer een moeder haar baby knuffelt, vrienden elkaar omhelzen of wanneer je even lekker je kat aait.

Oxytocine speelt een sleutelrol in sociale binding, vertrouwen en stressregulatie. Wanneer je je kat rustig aait of samen op de bank ligt, stijgt je oxytocine – en vaak dat van je kat ook. Dit effect blijkt vooral sterk als de kat zelf het initiatief neemt voor contact, zoals op schoot springen of met een pootje aanduwen. Niet alleen het aaien, maar zelfs het horen van het spinnen van een kat kan zorgen voor een oxytocine-boost en een daling van het stresshormoon cortisol.

Hoewel katten minder uitbundig zijn dan honden en zich soms wat terughoudender gedragen, geven veel baasjes aan zich juist ontspannen en gelukkig te voelen door het gezelschap van hun kat. Uit studies blijkt dat kort contact, zoals het zachtjes aaien, bij veel mensen daadwerkelijk tot meetbaar hogere oxytocineniveaus leidt. Dit draagt bij aan vermindering van stressklachten, lagere bloeddruk en zelfs minder pijn.

Niet alle katten reageren hetzelfde. Katten met een meer afhoudende of angstige hechtingsstijl hebben minder oxytocinerespons bij gedwongen knuffels. Het geheim van een fijne band is het respecteren van de grenzen van je kat. Geef ze de ruimte en wacht tot ze zelf contact zoeken. Vertrouwen en veiligheid zijn voor katten de basis voor een echte band: een langzame knipoog of een spin-sessie op je schoot is dan ook het bewijs dat de oxytocine stroomt!