Matchmaker waarschuwt: dit is waarom zoveel singles de liefde niet vinden

Hij moet aantrekkelijk zijn, maar niet ijdel. Succesvol, maar wel tijd voor je hebben. Zelfstandig én zorgzaam, avontuurlijk én betrouwbaar. Humor is uiteraard verplicht en een beetje diepgang kan ook geen kwaad. En als bij de eerste ontmoeting niet onmiddellijk de vonken door de kamer vliegen? Tja, dan was het blijkbaar toch niet de ware.

We mogen dan meer mogelijkheden hebben dan ooit om een partner te vinden, het is er niet makkelijker op geworden. Volgens de Belgische matchmaker Annemieke Dubois leggen we de lat in de liefde zo hoog dat we onszelf behoorlijk in de weg zitten. In haar boek Ons Ego: Spelbreker in de liefde beschrijft ze hoe daten steeds meer is gaan lijken op winkelen: bevalt het aanbod niet helemaal, dan kijken we gewoon nog even verder.

Toen Dubois in 2012 haar matchmakingbureau begon, verscheen Tinder vrijwel tegelijkertijd. De datingwereld veranderde vervolgens razendsnel. Waar je vroeger iemand ontmoette, een gesprek voerde en gaandeweg ontdekte of er aantrekkingskracht ontstond, begint de selectie nu vaak met één foto.

Volgens Dubois raken onze hersenen daardoor gewend aan beoordelen, vergelijken en vooral afwijzen. Het vooruitzicht van een nieuwe match houdt de zoektocht bovendien spannend. Want zelfs wanneer iemand best leuk lijkt, blijft ergens het idee rondspoken dat er na drie keer swipen misschien een nóg aantrekkelijker exemplaar verschijnt.

Dat klinkt als keuzevrijheid, maar een gigantisch aanbod maakt kiezen niet per se eenvoudiger. Dubois verwijst daarbij naar onderzoek van psychologen Tila Pronk en Jaap Denissen naar de zogenoemde 'afwijsmindset': naarmate mensen langer online naar potentiële partners zoeken, neemt de neiging om iemand te accepteren juist af.

Maar de apps zijn volgens de matchmaker slechts een deel van het verhaal. Er is iets groters veranderd. Dubois noemt dat de 'IK-economie'. We zijn gewend geraakt aan het idee dat we ons leven kunnen vormgeven: werken aan ons lichaam, carrière maken, reizen, grenzen bewaken en voortdurend aan persoonlijke ontwikkeling doen.

Vervolgens verwachten we dat een geliefde naadloos in dat zorgvuldig opgebouwde bestaan past. Een partner moet niet alleen liefde bieden, maar liefst ook veiligheid, spanning, bevestiging, seks, intellectuele prikkeling, gezelligheid en persoonlijke groei.

En als het tegenvalt? Dan dreigen we ook relaties te behandelen als een verkeerde online bestelling: retour afzender. Bij te veel gedoe of verveling ontstaat al snel de gedachte dat ergens anders misschien een betere match rondloopt.

Het resultaat ziet Dubois terug in haar werk. Mensen die hun leven uitstekend voor elkaar hebben, kunnen tegelijkertijd moeite hebben om zich werkelijk aan iemand te binden. En singles kunnen na eindeloos swipen, chatten en daten behoorlijk uitgeput raken. Iedere keer weer kennismaken, dezelfde vragen beantwoorden en opnieuw hopen dat dit hem dan eindelijk is.

De oplossing is volgens Dubois niet dat we onze zelfstandigheid overboord moeten gooien. Wel zouden we minder vanuit onszelf naar een relatie kunnen kijken. Niet alleen: wat krijg ík hiervan? Maar: wat kunnen wij samen opbouwen? Daar hoort ook bij dat een partner niet werkelijk alles hoeft te leveren. Voor vriendschap, steun, plezier en goede gesprekken hebben we tenslotte ook familie, vrienden, collega's en buren.

Dubois ziet ondertussen voorzichtig een tegenreactie ontstaan. Singles zoeken elkaar weer vaker in het echte leven op en sommige mensen verwijderen bewust hun datingapps. Sportclubs, cursussen, feestjes en andere plekken waar je daadwerkelijk een gesprek voert, worden ineens weer interessant.

Misschien blijkt de meest revolutionaire datingstrategie van 2026 daarmee verrassend ouderwets: stoppen met zoeken naar iemand die onmiddellijk alle vakjes aanvinkt en weer eens de tijd nemen om iemand écht leuk te gaan vinden.

Bron: Metro