Waarom steeds meer vrouwen dromen van een leven als tradwife

Een mooi huis, versgebakken brood op het aanrecht, kinderen in smetteloze kleding en een echtgenoot die de financiële zorgen draagt. Op TikTok en Instagram lijkt het leven van de zogenoemde tradwife soms wel een sprookje uit de jaren vijftig.

Maar waarom spreekt dit ideaalbeeld juist nu zoveel vrouwen aan?

Volgens psychologen heeft dat misschien minder te maken met zuurdesembrood en schattige schorten dan met iets veel diepers: onze relatie met macht, autoriteit en onafhankelijkheid.

De Zwitserse psychiater Carl Jung noemde dat het ‘vadercomplex’. Klinkt zwaar, maar het idee is eigenlijk verrassend herkenbaar. Het gaat niet alleen over je eigen vader, maar over alles wat je met autoriteit associeert: leiders, leraren, bazen, partners en zelfs maatschappelijke normen.

Vanaf jonge leeftijd ontwikkelen we ideeën over wie de leiding heeft, wie beslissingen neemt en wat succes betekent. Die overtuigingen kunnen ons leven veel sterker beïnvloeden dan we zelf doorhebben.

Mensen met een zogenoemd positief vadercomplex kijken vaak op naar autoriteit. Ze voelen zich veilig bij sterke leiders, vertrouwen op mensen die richting geven en vinden het prettig wanneer iemand anders de touwtjes in handen heeft. Dat klinkt misschien comfortabel, maar er zit een keerzijde aan.

Want als je altijd leunt op de goedkeuring of leiding van een ander, wordt het lastig om op je eigen kompas te vertrouwen.

Dat zag ook een therapeut bij een cliënt die tegenwoordig waarschijnlijk een tradwife genoemd zou worden. Ze had precies het leven waar ze altijd van droomde: een liefdevolle man, een fijn gezin en de mogelijkheid om thuis te blijven. Toch voelde ze zich ongelukkig.

Tijdens de therapie ontdekte ze iets opvallends. Haar vader had haar altijd beschermd en gesteund. Fijn natuurlijk, maar daardoor had ze nooit echt geleerd om zelf moeilijke keuzes te maken. Die rol nam haar echtgenoot later moeiteloos over.

Wat begon als veiligheid, voelde uiteindelijk als afhankelijkheid.

Dat betekent niet dat thuisblijven, traditionele rolverdelingen of het tradwife-leven per definitie verkeerd zijn. Het punt is eerder dat een keuze pas echt vrij is wanneer je ook weet hoe het voelt om zelfstandig richting te geven aan je eigen leven.

Misschien verklaart dat ook waarom de discussie over traditionele vrouwelijkheid zo fel wordt gevoerd. Het gaat uiteindelijk niet over schorten, koken of carrière maken.

Het gaat over een veel grotere vraag: voel je je gelukkig omdat je zelf hebt gekozen of omdat iemand anders ooit voor jou heeft bepaald wat geluk zou moeten zijn?

Bron: Psychology Today