De idiootste 48 uur van Trump

Zelfs voor Donald Trump was dit een bizarre sprint richting dieptepunt. In amper 48 uur liet de Amerikaanse president een spoor van chaos, leugens en gênante momenten achter dat zelfs zijn eigen standaarden onderuit haalt.

Het begon met een rel die je eerder in een satirisch tv‑programma zou verwachten: Trump wist het voor elkaar te krijgen om ruzie te maken met de paus. Via Truth Social en optredens voor zijn achterban zette hij zich neer als slachtoffer van een vermeend complot uit het Vaticaan, waarbij elke vorm van waardigheid ondergeschikt werd aan zijn favoriete bezigheid: permanente oorlog met iedereen die hem tegenspreekt.

Alsof dat nog niet genoeg was, dook er een AI‑gegenereerd beeld op waarin Trump zichzelf liet afbeelden als een soort Jezus‑figuur. In plaats van afstand te nemen, omarmde hij het beeld – tot de ophef te groot werd. Toen volgde de draai: volgens Trump stelde de afbeelding hem helemaal niet als messias voor, maar slechts als een onschuldige arts van het Rode Kruis. Kleine kanttekening: er is nergens een rood kruis te bekennen.

Tussen de messiasfantasieën door toonde Trump opnieuw dat feitelijke kennis voor hem hooguit decor is. Over Cuba sprak hij alsof de Castro’s nog steeds stevig in het zadel zaten, terwijl de werkelijkheid alweer jaren anders is. Het tekent een president die de wereldpolitiek vooral benadert als toneelstuk, waarin details er niet toe doen zolang de soundbite maar lekker bekt.

En dan is er natuurlijk zijn nooit aflatende mantra dat de verkiezingen “gerigged” zouden zijn. Ook in deze 48 uur herhaalt hij die claim alsof het een natuurwet is, zonder enig nieuw bewijs, maar met des te meer verontwaardiging. De leugen is tot campagnemodel verworden: hoe vaker hij hem herhaalt, hoe meer het voor zijn achterban als waarheid voelt.

Om het spektakel compleet te maken organiseerde het Witte Huis een soort fastfood‑foto‑moment in het Oval Office. Trump liet zich filmen terwijl er McDonald’s werd bezorgd, zogenaamd om zijn boodschap van “geen belasting op fooien” kracht bij te zetten. Het zag eruit als een goedkope reclamespot, maar dan zonder ironie: de machtigste man ter wereld die met een Big Mac in de hand populistische belastingpolitiek verkoopt.

En als toetje vervreemde hij zich in die 48 uur ook van Meloni en Hongarije.

Losse incidenten? Misschien. Maar samen vertellen deze momenten een grimmig verhaal. Een president die ruzie zoekt met de paus, zichzelf als heilige laat afbeelden, de geopolitieke werkelijkheid niet kent en obsessief blijft hameren op mythes over verkiezingsfraude: het zijn geen uitglijders meer, het is een patroon. De idiootste 48 uur van Trump laten vooral zien hoe ver de lat inmiddels is gezakt – niet alleen voor hem, maar voor het ambt dat hij bekleedt.