Vijf politieke lonten in het kruitvat van 2026

De Nederlandse politiek begint 2026 met een forse erfenis: een krappe woningmarkt, druk op de koopkracht, vastgelopen klimaat- en stikstofdossiers, hoogopgelopen migratiedebatten en een diep wantrouwen richting Den Haag. In een Prinsjesdagonderzoek van Ipsos zegt nog maar 29 procent vertrouwen te hebben in de landelijke politiek; 68 procent heeft (heel) weinig vertrouwen. Dat is het decor waartegen de grote strijdpunten van dit jaar zich aftekenen.

Wonen blijft bovenaan staan. Alle grote partijen erkennen volgens een analyse van de NVM dat het woningtekort urgent is, maar de recepten lopen uiteen: meer marktwerking of juist meer regie van de overheid. Intussen voelt een hele generatie de deur van de huizenmarkt dichtklappen.​

Koopkracht en economie vormen het tweede front. Het CPB verwacht voor 2026 een economische groei rond de 1,3 procent en een gemiddelde koopkrachtstijging van 1,3 procent, maar burgers ervaren vooral de stapeling van lasten en prijzen. De vraag wordt: wie profiteert, en wie blijft achter?​

Daaroverheen schuiven het klimaat- en stikstofbeleid, migratie en het bredere vertrouwen in de democratische instituties. Het Sociaal en Cultureel Planbureau waarschuwt dat juist het uitblijven van resultaten op thema’s als immigratie en woningbouw het wantrouwen verder voedt. 2026 wordt daarmee het jaar waarin de politiek moet bewijzen dat beloften niet langer vrijblijvend zijn.​

(en dan kan er ineens een nieuw thema opduiken. De toeslagenaffaire was zo'n crisis, Oekraine was er ook een)