Machtige mannen die opduiken in de nieuwe reeks Epstein-dossier

Wie er precies met Jeffrey Epstein omging, is al jaren een obsessie van publiek en pers. Met de grootste documentdump tot nu toe – drie miljoen pagina’s aan stukken plus duizenden video’s en foto’s – krijgen we een ongekend inkijkje in de kring van machtige mannen rond de in ongenade gevallen financier.

Opvallend is hoe breed dat netwerk was. In de nieuwe lichting documenten duiken namen op als Elon Musk, Bill Gates, Sergey Brin, president Donald Trump, minister van Handel Howard Lutnick, miljardair Richard Branson, filmproducent en sportbestuurder Steve Tisch en de in ongenade gevallen Britse royal Andrew Mountbatten-Windsor (voorheen prins Andrew). Toch laten de dossiers vooral zien hoe diffuus de grens is tussen sociale omgang, belangenverstrengeling en mogelijke medeplichtigheid.

Neem president Trump. Hij wordt genoemd in minstens 4.500 documenten, variërend van mediaberichten tot tips aan de FBI over vermeend seksueel misbruik samen met Epstein. De vrijgegeven stukken bevatten echter geen hard bewijs; justitie waarschuwt zelf dat de set ook valse of fout ingediende materialen kan bevatten. Trump ontkent iedere misstap – een patroon dat we bij bijna alle genoemde mannen zien.

Bij Bill Gates gaat het om notities en mails van Epstein zelf, waarin hij opschept dat hij Gates zou hebben geholpen met drugs “voor de gevolgen van seks met Russische meisjes” en ontmoetingen met getrouwde vrouwen. Of die mails ooit zijn verstuurd, is onduidelijk, en Gates’ kamp noemt de aantijgingen “volledig absurd en onwaar”. Opvallend is wel dat Epstein net eerder had misgegrepen op een lucratieve samenwerking tussen de Gates Foundation en JPMorgan, wat zijn motief kan kleuren.

Andere namen zitten dieper in Epsteins sociale circuit. Sergey Brin bezocht volgens de documenten Epsteins privé-eiland bij St. Thomas, dineerde in zijn huis in New York en mailde met Ghislaine Maxwell, Epsteins rechterhand. Een bootkapitein verklaart dat hij Brin meer dan eens op het eiland zag, terwijl een Epstein-slachtoffer beweert hem daar samen met zijn toenmalige verloofde te hebben ontmoet. Brin zelf reageert (vooralsnog) niet.

Bij Howard Lutnick, tegenwoordig minister van Handel, laat de papierberg zien dat hij in 2012 een bezoek aan Epsteins Caribische eiland plande, jaren nadat hij publiekelijk had gezegd alle banden te hebben verbroken. Lutnick houdt vol dat hij “nul tijd” met Epstein doorbracht, maar e-mails suggereren dat de ontmoeting daadwerkelijk plaatsvond. Richard Branson spreekt dan weer van een paar zakelijke groepsbijeenkomsten, al schrijft hij Epstein in een mail wel luchtig dat hij welkom is “zolang je je harem meebrengt”.

Het spectrum loopt van dubieuze gezelligheid tot ronduit beschuldigende dossiers. Steve Tisch wisselde mails met Epstein over specifieke vrouwen, waarbij expliciet over hun lichamen en mogelijke sekswerk werd gepraat. Prince Andrew, die eerder al zijn titels verloor na onthullingen over zijn vriendschap met Epstein, blijkt door Epstein te zijn benaderd met een “slimme, mooie, 26-jarige Russische” vrouw als mogelijke dinerdate.

Wat de nieuwe documenten vooral blootleggen, is niet één groot complot, maar een ongemakkelijke waarheid: een wereldwijd netwerk waarin extreem vermogende mannen een veroordeelde zedendelinquent bleven zien als toegangspoort tot geld, status, vrouwen – of allemaal tegelijk. Hoeveel daarvan juridisch vervolgbaar is, zal justitie moeten uitmaken. Maar moreel gezien vertelt de nieuwe papierberg misschien al genoeg.